Μία βροχή, μία στιγμή...

Μια στιγμή
Μια βροχή
Κι ένα φιλί στ’ αγέρι
Μια πεθυμιά
Μια μαχαιριά
Ματώνει το αστέρι
Μια κραυγή
Μικρή κραυγή
Μια φωνή φωνάζει
Κανείς εκεί
Μόνο σιωπή
Σιωπή όμως που κραυγάζει…
Καπνό φυσάς
Καπνό πολύ
Μαύρα τα σωθικά σου
Λευκό πουλί
Πετά ψηλά
Ψάχνει για την καρδιά σου
Βρέχει βροχή
Βρέχει πολύ
Μούσκεμα το κορμί σου
Κι είναι εκεί
Μακριά εκεί
Στο όνειρο η ζωή σου
Έχει πηγή
Μικρή πηγή
Κι ένα μικρό τσουκάλι
Να πιείς νερό
Πολύ νερό
Να ξημερώσει πάλι…

Συνουσία νοός...

Κι αν προσπαθείς να βρεις εξήγηση σ' αυτά που λέω...

χαμένος κόπος είναι γιατί...

δεν κατάφερες ποτέ να συνουσιαστείς με το νου μου...

Ποτέ δεν θα καταλάβεις και δεν θ' αντιληφθείς,

ποτέ δεν θα γευτείς τους ώριμους καρπούς

που χρόνια περιμένουν το χέρι που θα τους κόψει.

Συνουσία νοός, όχι σωμάτων.
Μπορείς να το πετύχεις αυτό;

Αν ναι καλώς όρισες...

Αν όχι, άσε με να θρέφω τα πουλιά του ουρανού

και τ' αγρίμια του δάσους...

Όχι μοναξιά...

Η νύχτα αυτή η σκοτεινή με τα άστρα
και το άπειρο του νου είναι που σε κεντρίζουν

και συ να θες να ξεπεράσεις το σκοτάδι

κι ορθάνοιχτα να βρεις τα μονοπάτια της αλήθειας
Όχι δεν είναι μοναξιά!

Μόνο λεπτά παροδικής ησυχίας

οι στιγμές εκείνες που όλα λείπουν
κι εσύ δεν τα ψάχνεις γιατί ζητάς μόνο αλήθειες…

Πιάνεσαι απ’ τη σιωπή και ταξιδεύεις
πέρα μακριά από τη μοναξιά των πολλών

που είναι φυλακή…
πέρα εκεί στο βάθος της ψυχής σου
Κι η μουσική πάντα να κυλάει στις φλέβες σου σαν το αίμα

γιατί γεννήθηκες μ' αυτή κι αυτή για σένα

κι είναι μια ζωή περπατημένη στις νότες

μια ζωή περπατημένη στα λόγια ποιητών

και συ όλο τρέχεις
Όλο να φεύγεις…
Να γίνεσαι ένα με τον αέρα
Να γίνεσαι κομμάτι των ήχων
Μια νότα τραγουδιού κι εσύ….

Σκέφτομαι.....

Σκέφτομαι:
Πώς είναι δυνατόν η ανάγκη του ανθρώπου
να δώσει ευγενικά τα βάθη της ψυχής του
να μεταφράζεται ως δόλος για πνίξιμο
μέσα σε δεσμά αόρατα.
Αναρωτιέμαι:
Είναι πρέπον να δίνεις σε ανθρώπους που
δεν δέχονται αυτά που θες να προσφέρεις;
Αξίζει τελικά να δίνεσαι, να αναλώνεσαι
προσπαθώντας να κερδίσεις μια άνοιξη
που δε θα ‘ρθει ποτέ από κει που την περιμένεις;
Μαλώνω:
Με τον εαυτό μου που αφήνομαι να γίνω λεία
στα εκάστοτε αρπακτικά που λυμαίνονται
το κάλλος της ψυχής μου, αναζητώντας μόνο
το αίμα της να ρουφήξουν, να την ξεζουμίσουν
και μετά να φύγουν γι’ αλλού, για νέο αίμα.
Κοιτώ:
Στον καθρέπτη της ζωής μου και βλέπω ερείπια.
Γκρεμισμένες ελπίδες και χαρές ποτισμένες με δάκρυ.
Αόρατο δάκρυ, άϋλο, που ποτίζει τον ουρανό μου
και σκεπάζει ενίοτε τους ήλιους μου και τ’ αστέρια μου.
Ενίσταμαι!:
Δεν παραχώρησα ποτέ το δικαίωμα σε κανέναν να μου
ποδοπατεί την ευγένεια που κρύβω μέσα μου!
Πώς παίρνει κανείς τέτοιο δικαίωμα;
Με τι καρδιά λερώνει της ψυχής τους θησαυρούς;
Της αγνής λαχτάρας την λιακάδα, της ανθρωπιάς τη λάμψη;
Προστάζω:
Τα μάτια μου να μείνουν στεγνά.
Τα χείλη μου ερμητικά κλειστά, μιλιά μη βγάλουν.
Αλλά οι προσταγές προς τους μηχανισμούς απελευθέρωσης
των συναισθημάτων μου ποτέ δεν έπιασαν.
Με διαταγές και απαγορεύσεις δεν αλλάζει η ψυχή.
Η ελευθερία της είναι ανέγγιχτη, χειμαρρώδης, καταλυτική.
Θλίβομαι:
Που δεν κατανοούν οι άνθρωποι που επιλέγω να δοθώ
Την έννοια του δοσίματος μου και την ανεκτίμητη αξία του.
Τα γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να εξηγήσω.
Δεν δίνουν εξηγήσεις οι δειλοί τεμπέληδες των αισθημάτων.
Απλώς φεύγουν! Χωρίς λέξεις, δίχως αντίο,
σβήνοντας ότι άφησαν στο πέρασμά τους το μικρό.
Γράφω:
Ότι δεν μπόρεσα να πω με λόγια στην ψυχή μου.
Ζωγραφίζω τις έννοιες και τα παράλογα των άλλων.
Με εικόνες, οπτικά ερεθίσματα που ξέρεις..
Ίσως μπορέσω ν’ αποκρυπτογραφήσω κάποτε κι εγώ
Το λαβύρινθο της απέραντης υποκρισίας.

Ακεφιές και βαρεμάρες...

Σήμερα δεν έχω κέφια. Είμαι σα να με πάτησε οδοστρωτήρας. Υπολειτουργώ και δεν έχω όρεξη για τίποτα. Έξω έχει έναν υπέροχο ήλιο και δεν κάνει πολύ κρύο. Εγώ μιλάω μετά βίας. Θα ήθελα απλά να κοιμάμαι. Ίσως φταίει που πλησιάζει πανσέληνος και έχω σαλτάρει γενικώς.... Περιμένω υπομονετικά να περάσει η ώρα για να πάω σπίτι και να ξαπλώσω!!!! Ελπίζω εσείς να είστε σε καλύτερη διάθεση. Καλημέρες!!!

Ας μιλήσουμε για νεύρα....

Έχουμε νεύρα.... "έχω νεύρα" ! Πόσες φορές δεν το έχω πει, πόσες φορές δεν το έχεις πει.... Τι είναι αυτό λοιπόν που μας προκαλεί νεύρα;;; Και γιατί να το αφήνουμε να μας τα προκαλεί;; Μήπως το προκαλούμε εμείς γιατί έτσι όλα είναι βολικότερα;;; Νευριάζουμε με τον ένα, με το άλλο, πάντα κάτι μας φταίει.... Μήπως το μόνο που μας φταίει είναι ο εαυτός μας;;; Μήπως επειδή δεν θέλουμε να συμφιλιωθούμε με το κάθε τι που μας συμβαίνει προκαλούμε νεύρα στον εαυτό μας και κατά συνέπεια άγχος και πολλά άλλα άσχημα που καταλήγουν μακροπρόθεσμα σε ασθένειες;;;; Και γιατί να έχω νεύρα;;; Γιατί να μην είμαι ήρεμος;;; Γιατί να χαλάω τη ζαχαρένια μου;;; Γιατί;;; Εφόσον κάθε τι έχει τη λύση του και ότι δε λύνεται δεν έχει λύση. Πόσες φορές έχω νευριάσει, πόσες! Τι κατάλαβα;;; Συγχίστηκα και ένοιωσα άσχημα και μου πήγε η μέρα στραβά και μούτρωσα και μάλωσα και με όλους και γενικώς έγινε ένα μπάχαλο. Ε λοιπόν όσο περνάει από το χέρι μου δε νευριάζω. Εκλογικεύω τις καταστάσεις και χωρίς νεύρα όλα γίνονται καλύτερα. Τώρα θα μου πεις.... υπάρχουν και οι παράγοντες και οι καταστάσεις που είσαι ανύμπορος να αντιδράσεις, που θεωρείς αδικία κάτι που σου συμβαίνει κτλ κτλ.... Ναι δεν αντιλέγω.... Αδικίες ουκ ολίγες στον κόσμο τούτο. Αλλά και πάλι είμαι της γνώμης πως όλα εμείς τα προκαλούμε στον εαυτό μας και τον αρρωσταίνουμε.... Η γερή ψυχή και η ήρεμη ζωή είναι ο καλύτερος τρόπος για να είμαστε καλά. Ότι και να μας συμβεί να προσαρμοζόμαστε πάνω του και να παίρνουμε τα μηνύματα που έχει να μας δώσει. Τίποτε δε γίνεται κατά τύχη. Όλα έχουν λόγους και αιτίες και αρχή και τέλος. ΟΛΑ. Δεν είμαι αυτή που θα δηλώσω πως δε νευριάζω.... όχι, ακόμα δεν το κατάφερα αυτό. Νευριάζω αλλά κατάφερα να το μετριάζω σε σημείο που δε μου κάνει πια κακό. Βρίσκομαι σε καλό δρόμο. Τα νεύρα δεν ωφελούν σε τίποτα. Αντιθέτως φέρνουν καταστροφικά αποτελέσματα παντού. Ηρεμία! Όλα μια ιδέα είναι.....

Η απόλυτη ξεφτίλα....

Λέμε καμιά φορά το χρήμα χαλάει τον άνθρωπο.... το πώς τον χαλάει βέβαια σηκώνει πολλές εκτιμήσεις. Η απόλυτη ξεφτίλα του κυρίου αυτού που κρατά εν μέρει την παγκόσμια οικονομία στα χέρια του και τα χρέη των λαών... Δε θυμάμαι και πως τον λένε, αλλά η επίσκεψή του στην γείτονα χώρα έδειξε την απόλυτη ξεφτίλα του! Όταν υποχρεώθηκε να βγάλει τα παπούτσια του για να εισέλθει μέσα σε μουσουλμανικό τζαμί, όλος ο κόσμος είδε τα δάχτυλα των ποδιών του να πετάγονται μέσα από τρύπιες κάλτσες!!!! Οι δημοσιογράφοι εστίασαν και η εικόνα έκανε το γύρο του πλανήτη. Έλεος ρε παιδιά!!! Αν είναι δυνατόν!!! Ένα ζευγάρι κάλτσες πόσο κάνει;;;;;; Είναι και για γέλια και για κλάματα! Τι να πει κανείς για τέτοιους ανθρώπους, που λέει ο λόγος και λεφτά να μην έχεις αν τρυπίσει η κάλτσα σου τη ράβεις! Δε θέλω να φανταστώ πόσες τρύπες μπορεί να είχε το εσώρουχό του.... χαχαχαχα!!! Τελικά είμαστε μια χαρά με τα λίγα μας λεφτά, περνάμε καλά, ΔΕΝ έχουμε τρύπιες κάλτσες και χαιρόμαστε όσο είναι δυνατόν τη ζωή μας. Καλημέρες!!!!

Ήρθε πάλι η Δευτέρα...

Καινούργια εβδομάδα και ευτυχώς με ηλιοφάνεια!!! Χωρίς διακοπές ρεύματος και ως στιγμής χωρίς κανένα άλλο πρόβλημα!!! Είμαι αρκετά κεφάτη και ελπίζω να παραμείνω για το υπόλοιπο της ημέρας.... Δουλίτσα πολλή δεν έχει ακόμα και όλα είναι χαλαρά.... Λίγο κρυουλάκι έχει έξω αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί μετά από όλα αυτά τα ανάποδα του καιρού τις τελευταίες ημέρες, θαρρώ πως το κρύο είναι βάλσαμο!!! Να καταλάβουμε επιτέλους ότι είμαστε σε χειμερινή περίοδο!

Θυμήθηκα τώρα αυτό που ακούγεται στις τηλεοράσεις σχετικά με τα φύλλα της ελιάς και τις ιαματικές και ευεργετικές τους ιδιότητες.... Ελπίζω να μην αντικρύσω "φαλακρές" ελιές χαχαχα!!! Η φύση και τα προϊόντα της πάντα ήταν ο καλύτερος γιατρός, και δη το ελαιόδενδρο και όλα τα παράγωγά του. Σκέφτομαι ότι οι ελίτσες μας θέλουν κλάδεμα.... χαχαχαχα να μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσουμε το ευεργετικό ζουμάκι που θα μας κάνει καλά.... Καλημέρες!!!

Αρρώστησα μανούλα μ'

Με πλάκωσε η γρίπη και βήχω σα γαϊδούρι
κι από την πείνα έφαγα το δεύτερο κουλούρι
αρρώστησα και είμαι για να κουκουλωθώ
τη μάνα μου φωνάζω να φέρει το γιατρό!
Η γρίπη σαν με πιάνει έχω νεύρα πολλά
πονάει το κεφάλι μου απ' το βήχα ρε παιδιά
με εντριβές να γιάνω συνέχεια προσπαθώ
και βρίζω και την τύχη μου πως το 'παθα αυτό!
Καλά εγώ ντυνόμουν, δεν κρύωνα ποτέ
φορούσα φανελάκι, κλειστό το ντεκολτέ
μα κόλλησα αφού φίλησα τον άρρωστο αδερφό
και καίγομαι τώρα εδώ να, με μέγα πυρετό!
Ψάχνω τις ασπιρίνες, το vicks κι όλα τα φάρμακα
με βλέπω να τεζάρω λίγο πριν τα χαράματα
ρίγη με έχουν πιάσει το κρύο φοβερό
φέρτε μου λέμε γρήγορα τον όμορφο γιατρό!
Να ρθει να μ' εξετάσει, να με ακροαστεί
να δει πως πάνε οι πνεύμονες, οι καρδιακοί παλμοί
στο τέρμα θα χτυπάνε το doctor θα τρομάξουν
από την εμορφιά του στο κόκκινο θα φτάσουν! (χαχα)
Κι αφού με εξετάσει στο στήθος μου μπροστά
και βγάλει το συμπέρασμα πως τα 'παιξε η καρδιά
θα πάρει το τεφτέρι του και φάρμακα θα γράψει
κι ευθύς να τ' αγοράσω ο doc θα διατάξει.
Μα εγώ που με τα φάρμακα δεν έχω καλές σχέσεις
το βλέμμα θα του ρίξω με άγριες διαθέσεις
και θα του πω στη ψύχρα ρε doctor τι είναι αυτά
εγώ θέλω χαδάκια για να γενώ καλά!!! (χαχα)
_________________________________
5-11-06

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Η κατάστασή μου είναι απελπιστική
ανοίξτε ιατρεία και την εντατική
στα χέρια θα μου βγει ο λάρυγξ μου παιδιά
φέρτε μου απ' τα βότανα εκείνα τα καλά
Να βράσω να τα πιώ και να βελτιωθώ
να ρίξω τέζα κάτω αυτό τον πυρετό
δέκατα πάλι δέκατα τι είναι αυτό το χάλι
και γκάχα γκούχου γκούχα μού 'φυγε το κεφάλι
Εμβόλιο δεν έκανα το αντιγριπικό
πως να το παραγγείλω; απ' το εξωτερικό;
και μόνο που το σκέφτομαι η νύχτα πώς περνάει
με πιάνει απ' την τσατίλα μου μεγάλη παραζάλη
Δε μ' έφτανε ο βήχας θέλω και να καπνίσω
κοιτάω το πακέτο, μού 'ρχεται να με φτύσω
που είμαι τόσο αδύναμη στο διάολο αυτό
πιάνω τον αναπτήρα κι ανάβω τον καπνό
Και πάφα πάφα πούφα και γκάχα γκούχα γκούχ
εγώ μυαλό δε βάζω τζούρα και γκαχ γκούχ γκούχ
μ' ακούει και η μάνα μου κι αρχίζει να ουρλιάζει
θα φάω ξύλο απειλεί και θα με τουλουμιάσει
Της λέω ρε μανούλα 'μ αφού έχω εθισμό
στου mister Παπαστράτου τον έξοχο καπνό
άσε με κει να βήχω και τρίβε με το vicks
άσε με απ' τη στέρηση να μη μου πέσει η θρίξ (η θρίξ, της τριχός)
Μόνη μου τα γράφω και μόνη μου γελώ
γελάω με το χάλι μου και με τον πυρετό
και με τις παραισθήσεις που έχω ξυπνητή
να έρθει η αγαπούλα μου περδίκι να με βρει!
Καλά ντε μη βαράτε, σας τα 'πα τα πολλά
κοιτάω στο κρεβάτι μου να κάνω τη βουτιά
μες το παπλωματάκι, το ωραίο, το ζεστό
να βάλω ένα dvd και ν' αποβλακωθώ!
_________________________________
6-11-06

Άλλη αντοχή η ανάσα μου δεν έχει...

Ήχοι σκοντάφτουν πάνω μου σα θαύματα
Με σημαδεύουν
Με αλητεύουν
Με κάνουν να θυμάμαι χίλια τραύματα!

Μορφές έρχονται δίπλα μου και προσπερνάνε
Με Ανασαίνουν
Με αρρωσταίνουν
Μα πάντα θέλουν κάτι από μένα να κρατάνε!

Για δες το μαύρο σου στεφάνι πως σε μάτωσε
Κυλάει το αίμα
Ρουφάει η βδέλλα
Έρωτας ήταν του συρμού και πάτωσε!

Για κοίτα έξω Φθινοπώριασε και βρέχει
Μαύρα τα σύννεφα
Όλα εφήμερα
Άλλη αντοχή η ανάσα μου δεν έχει!
_________________________________
21-09-2006

Ένας νοτιάς έφτασε....

Τριτοκοσμικές καταστάσεις ζήσαμε -και ζούμε ακόμα- στην Αλεξανδρούπολη!!! Έφτασαν λίγα μποφόρ παραπάνω για να μείνει η πόλη χωρίς ρεύμα.... Αρκετά σημεία της έχουν ηλεκτροδότηση, άλλα πάλι είναι από χθες το απόγευμα χωρίς ρεύμα. Σ' αυτούς τους άλλους ανήκει και το σπίτι μου.... Αναρωτιέμαι τελικά, αν αντιμετωπίσουμε καιρικά φαινόμενα ακραία όπως αυτά της Ευρώπης τι θα απογίνουμε;;;; Οι καταψύκτες άρχισαν να κάνουν απόψυξη.... τα καλοριφέρ δεν καίνει -ευτυχώς δεν κάνει κρύο- τα διάφορα μηχανήματα από τις αυξομειώσεις της τάσης έχουν καεί.... Σούπερ μάρκετς έμειναν ώρες χωρίς ρεύμα, και μέσα σε όλη τη σαπίλα τη γενική στο χώρο των τροφίμων και στα ληγμένα που μας πουλάνε και μας ταΐζουν, να και η πολύωρη διακοπή του ρεύματος..... Όλα αυτά τα προϊόντα που έμειναν τόσες ώρες εκτός ψύξης ποιός θα τα φάει;;; ΕΜΕΙΣ ποιός άλλος.... Και η ΔΕΗ μας λέει ότι το πρόβλημα είναι μεγάλο λόγω μη επαρκούς συντήρησης του δικτύου, κι εκεί που πάνε να διορθώσουν τη ζημιά γίνεται νέα έκρηξη επειδή εισχώρησε αλατόνερο από το νοτιά στο δίκτυο.... Αυτός που παίρνει τα εκατομμύρια ευρώ για να συντηρεί το δίκτυο ποιός είναι τελικά;;;; Ο εμπορικός σύλλογος της πόλης μαζέυει υπογραφές για να κινηθεί δικαστικά εναντίον της ΔΕΗ και όποιου ευθύνεται για το χάλι αυτό και για τις καταστροφές που υπέστησαν όλοι αυτοί που έχουν ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά μηχανήματα....

Είμαι τόσο οργισμένη από την όλη κατάσταση που δεν ξέρω πως να ηρεμήσω. Ευτυχώς που το γραφείο έχει ρεύμα και μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας..... Αυτά..... κι ο θεός βοηθός!

Μ' αρέσει κάτω εδώ στη γη...

Ελείψει έμπνευσης και επειδή δεν έχω καμία όρεξη
ν' ασχοληθώ με τον καιρό και τη ΔΕΗ (γγκκκρρρ)
βάζω ένα ποιηματάκι..... Καλημέρες μας!!!!

Του κόσμου τα πολύτιμα δεν έχω να στα δώσω
κι ούτε βαριά κληρονομιά εγώ θα παραδώσω
είμαι ένας άνθρωπος απλός και ζω ζωή απλή
και χαίρομαι με τα μικρά σα να 'μουνα παιδί.
Μη περιμένεις από εμέ στολίδια και χρυσάφια
είναι τα χέρια μου αδειανά τα όνειρα κομμάτια
και έχω μάθει εγώ να ζω μονάχη με πληγές
τους φίλους μου να αγαπώ και τις αγνές ψυχές.
Θα ήθελα αν το μπορώ παλάτια να σου φτιάξω
μια ζωή πανέμορφη μπροστά σου να αντιτάξω
μα είμαι εγώ πολύ φτωχιά για να 'χω περιουσίες
έχω κρυμμένες πιο βαθειά του κόσμου τις αξίες.
Χαμογελώ κάθε πρωί, τη μέρα μου κοιτάω
το βράδυ κλείνω τα μάτια μου στον Άδη για να πάω.
Ακροβατώ ενδιάμεσα σε γη και ουρανό
και πάντα έχω μέσα μου το λόγο τον καλό.
Έτσι όπως είμαι εγώ παιδί έτσι κι εσύ να γίνεις
και μια καρδιά ολοζώντανη δίπλα μου να αφήνεις
Χαμόγελα και δάκρυα να ζεις με μέγα πάθος
και πάντα να μαθαίνεις απ' το μεγάλο λάθος.
Μ' αρέσει κάτω εδώ στη γη, είναι πολύ ωραία!
με ζώα, ποτάμια και βουνά κάνω εγώ παρέα
οι άνθρωποι λυσσάξανε και πήραν λάθος δρόμο
κι εγώ πολύ λυπάμαι και κλαίω απ' τον πόνο.
Θα ήθελα πολύ εγώ χαρές να σου χαρίσω
και ότι πονάει μάτια μου με μιας να αποκλείσω
μα είναι τέτοια η ζωή, που πρέπει να πονάμε
και μέσα από τα λάθη μας όρθιοι να νικάμε.
Δεν έχω εγώ παλάτια και πλούτη να σου δώσω
έχω καρδιά μικρού παιδιού κι αυτή θα παραδώσω
θα παίζω πάντα με χαρά στους δρόμους, στις αλάνες
και δε θ' αφήσω την ψυχή να μοιάσει στις "πουτάνες"
_________________________________
~ Τατιάνα ~ © 04-11-2006 @ 10:48

Καλημέρα λέμε για να είναι καλή....

Καλημέρα λέω και την εννοώ... μήπως και αλλάξει κάτι. Η ώρα του καιρού :))))) Τα ίδια ο καιρός με νοτιάδες, λίγο καλύτερα βέβαια ως προς την έντασή τους. Τρέξιμο στις τράπεζες, άγχος να πληρώσεις λογαριασμούς, άγχος να πληρώσεις ΦΠΑ, ένα άγχος γενικό. Μέρα είναι θα περάσει.... κι ας ελπίσουμε χωρίς άλλες διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος. Τελικά με λίγα μποφόρ γίνεται ένας χαμός. Είμαστε αδύναμοι μπροστά στα στοιχεία της φύσης!!!! Φανταστείτε ένα κόσμο χωρίς ρεύμα.... Pc αγάπη μου σε χάνω.... χαχαχα και όχι μόνο ε.... Ας πάω για δουλειά.... Φιλιά!!!

Μας πήρε και μας σήκωσε....

Σήμερα η επίκαιρη ατάκα είναι "Μας πήρε και μας σήκωσε" λόγω θυελλωδών νοτιάδων στην περιοχή. Κι εγώ βγήκα στο δρόμο με το μηχανάκι μου.... Μου ταίριαζε το άσμα "βγαίνει η βαρκούλα, βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά από το περιγιάλι.." Πάντως έφτασα σώα στο γραφείο και χωρίς να με σηκώσει και να με πάρει -έχω κι ένα εκτόπισμα άλλωστε... δε με σκιάζουν οι ανέμοι :))))) Τελικά πάλι με τον καιρό ασχολούμαι, τι μανία κι αυτή.... Να σημειώνω και τις θερμοκρασίες να κρατάω αρχείο μετεωρολογίας χαχα! Φυσάει σα τρελλός ο αέρας σήμερα, θα ταίριαζε λοιπόν κάπου εδώ ένα μικρό "ποιηματάκι" που έγραψα παλαιότερα με αφορμή τον άνεμο.

~ Όταν ο αέρας μιλάει... εγώ σωπαίνω. Ακούω της οργής του την ιστορία. Ποιών ανθρώπων τους θυμούς έχει μαζέψει. Ποιές κραυγές σκορπίζει εδώ κι εκεί.
Και σήμερα ξεδίνει ο άνεμος.... Πόση κακία κι ασυδοσία έχει άραγε φορτώσει. Μες στην αντάρα και τη βία του όμως.... επέρχεται η κάθαρσις. ~ Καθαρά συμβολικό.....

Μια "αεράτη" καλημέρα λοιπόν για σήμερα.... και ο Αίολος βοήθειά μας!!!!!

Θεοί.... μ' αφήσατε!

Γυρεύω μιαν αλήθεια μέσα στου κόσμου την ψευτιά, την τόση υποκρισία. Mία ανάσα, μια γλυκειά ζεστή αγκαλιά να με ζεστάνει, να μου πει όλα καλά. 
Αναζητώ του κόσμου άναρχες χαραυγές και τις γιορτές με το κρασί το θεϊκό, του πόθου εκείνου το μυροβόλο χάδι που ευωδιάζει και χορεύουν οι νεράϊδες.
Γυρεύω την αυγή που βγαίνει ο ήλιος και ζωοποιεί στης φύσης τη μήτρα. 
Της χλόης τη δροσιά καθώς η αυγούλα ξημερώνει κάθε μέρα λαμπερή, του χαμογέλιου την υπόκωφη χαρά που έρπει στα χείλη πάνω γέλιο πριν γίνει, το δάκρυ το ζεστό που τρέχει από χαρά και εξατμίζεται στο μάγουλο λιωμένο.
Οι ανάσες μου γινήκανε αχνές, γίναν απλές και ανυπόστατες να ζω απλά. 
Οι μέρες μου γίναν μισές, σα το φεγγάρι που γιομίζει πριν ολόφωτο γιορτάσει. 
Οι ώρες μου πήραν τους δρόμους της φυγής και τρέχουν προς το άγνωστο χωρίς καμιάν ελπίδα και συμπόνια, μ' αφήσαν έρμη να παλεύω με τα αγρίμια. 
Της άνοιξης η ανάσα έφυγε, ξεχάστηκε μέσα στου λιοπυριού την κάψα την τρανή. 

Ω! Θεοί, μ' αφήσατε να έρπω εδώ χάμω και να λιώνω στης ψευτιάς τη φυλακή!

Θεσπέσια αρώματα με κυνηγούν μέρα και νύχτα γυρεύοντας να με αποπλανήσουν... να ζήσω λένε, να γελάσω, να χαθώ μέσα στου ονείρου την πλάνη, να δοθώ κι αν γίνω έρμαιο της τόσης απόγνωσης και της λαχτάρας, 
θα σωθώ ένα πρωί, θα πέσω να πνιγώ μέσα στου Αχέροντα τη μαύρη άβυσσο, στου χάρου τα λημέρια.
Μέσα εκεί να ψάξω τι να βρω, παρήγορο και αληθινό πέραν του κόσμου τούτου; 
Εκεί χάσκει η μαύρη μου η αλήθεια, της πρώτης νιότης μου το μύρο το γλυκό... 
πάνε χρόνια να σε περιμένω, να υπομένω, να σέρνομαι σε ξένες αγκαλιές να λιώνω αιώνων πάγους και νεκρούς να ανασταίνω μέσα στα σάβανα τους τυλιγμένη.
Οι ανάσες μου ντροπή δεν έχουν, ξεχύνονται και καίνε κάθε τι χάρτινο, ευάλωτο, μικρό. 
Οι μέρες μου απόκαμαν και νύχτα ψάχνουν να κρυφτούν, να μη τις βλέπει ο ήλιος πια. 
Οι ώρες μου κυλούν χωρίς εξήγηση καμιά να δώσουν στις ερωτήσεις και τα γιατί... χωρίς καμιάν ελπίδα και συμπόνια, ξεστρατίζω πέρα απ’ των άστρων τα σοκάκια. 
Της άνοιξης η ανάσα εξαφανίσθηκε ως δια μαγείας, πέρασε της ανάστασης η εποχή για μένα. 

Ω! Θεοί μ' αφήσατε να κυνηγώ το άγνωστο και το λειψό να φέρνω πλάϊ μου για να ζω.

Ως πότε πια με της μισής αλήθειας την οργή θα τριγυρνάω παραδομένη; 
Ως πότε πια η ώχρα θα 'ναι το χρώμα του ουρανού και της ψυχής; 
Ως πότε εσείς ψηλά βουνά θα μου κρατάτε τους ανέμους πίσω απ' τις κορφές; 
Ως πότε θάλασσες βαθιές θα μου βυθίζετε της νιότης μου την αναπνοή; 
Ως πότε αστέρια και φεγγάρια θα μετρώ και θα ζαλίζω των μοιρών μου το κεφάλι; 

Ω! Θεοί μ' αφήσατε και πήγατε στα γλέντια των ανέμων και των αστραπών! Μ' αφήσατε!!!
______________________________________
~ Τατιάνα ~ © 08-10-2006 @ 16:07

Δίνεις....

Δίνεις απλόχερα ότι έχεις.... Δίνεις, δίνεις, δίνεις.... Έχεις πολλά, σε σκάνε και πρέπει να τα μοιράσεις τριγύρω. Δε δίνεις για να πάρεις αντάλλαγμα, όχι. Δίνεις γιατί θα εκραγείς αν τα φυλάς όλα μέσα σου. Δίνεις γιατί σε χαροποιεί το δόσιμο. Δίνεις και ξαναδίνεις. Έρχεται όμως μέρα που ότι έδωσες το τσαλαπατάνε στις λάσπες.... Το βλέπεις και δακρύζεις, θλίβεσαι, αναρωτιέσαι γιατί γαμώτο!!! Γιατί σου τσαλαπατάνε την ψυχή και την κάνουν ένα με το χώμα και τη λάσπη;;; Σάμπως τους ζήτησες ποτέ κάτι για ανταμοιβή; Έδωσες, και έδωσες με αγάπη, με χαρά, με χαμόγελα πολλά! Χάρηκες με τη χαρά του άλλου. Έκλαψες με τη λύπη του. Και τώρα, απογοητευμένος ως άνθρωπος, κλαίς με την αγνωμοσύνη. Σκέφτεσαι... και ποιός σου ζήτησε να δώσεις; Ποτέ μη δίνεις εκεί όπου δε θέλουνε να πάρουν..... Ε ναι, τώρα το έμαθες πια.... Όποιος θέλει ας κοπιάσει. Έχει ακόμα το κουτάκι πολλούς θησαυρούς να χαρίσει. Θα έχει πάντα!!! Μόνο που τώρα, θα τους γεύονται αυτοί που πραγματικά τους έχουν ανάγκη, αυτοί που τους ψάχνουν, αυτοί που τους κρατάνε στα χέρια σφιχτά σα φυλακτό. Λίγη ψυχή ακόμα γι' αυτούς που μπορούν την εκτιμήσουν.... Ένα χαμόγελο ακόμα γι' αυτούς που δε θυμούνται πώς είναι να χαμογελάς.... Μια πίκρα ακόμα από αυτούς που ρίχνουν στη χωματερή της αγνής ψυχής το δόσιμο..... Είμαστε άνθρωποι, όχι θηρία.... όχι θηρία.... όχι θηρία.... Είμαστε άνθρωποι;;;;

Μέρα συννεφιασμένη και νοτισμένη

Άλλη μια μέρα θα τα βάλω με τον καιρό.... Αλλά μη μου πείτε "ο καιρός σου 'φταιξε πάλι" γιατί όπως και να το κάνουμε οι διαθέσεις μας εκτός των άλλων καταστάσεων, επηρρεάζονται και από τον καιρό. Νοτιάς και σύννεφα πολλά, ίσως βρέξει. Δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεββάτι πάλι, για να 'ρθω στη δουλειά. Αισθάνομαι σα μαστουρωμένη.... Στα παράθυρα της τηλεόρασης, τα "κοράκια" κράζουν, ωρύονται και ουρλιάζουν! Απορώ πώς ο κόσμος βλέπει ακόμα τηλεόραση.....

Είχα μια κουβέντα με ένα φίλο χθες βράδυ, σχετικά με την απομόνωση.... Να βγεις λέει να πας να πιείς ένα καφέ, να δεις ανθρώπους και να μιλήσεις..... Καλά όλα αυτά, αλλά να μιλήσεις και να πεις τι;; Τα ίδια και τα ίδια; Βαρέθηκα τις αερολογίες, βαρέθηκα τα προβλήματα, βαρέθηκα γενικώς να μιλάω για ανούσια πράγματα και για βλακείες! Μου λείπουν συναπαντήματα ανθρώπων με πνεύμα, ικανών να ανοίξουν κουβέντες διαφορετικές από τα καθημερινά. Να με ταξιδέψουν σε άλλους κόσμους, να μάθω κάτι από αυτούς. Ο καθένας κοιτάει να κάνει τη δουλειά του, και δε νοιάζεται για κανένα.... Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, αλίμονο αν δεν υπήρχαν. Στην τελική, για να βγω να πιώ ένα καφέ, θα πρέπει να έχω καλή παρέα! Κι εφόσον καμιά παρέα δε με συγκινεί, δεν πάω πουθενά.... Άλλωστε ήμουν μοναχική από μικρή. Μ' αρέσει η απομόνωση και όσο μεγαλώνω ακόμα περισσότερο... Τι να πω... Ίσως γεννήθηκα σε λάθος εποχή. Αυτή η εποχή με απωθεί.... Αυτά....

Ακούω ένα τραγούδι....

Ακούγοντας το τραγούδι του Χρήστου Δάντη "Μην πεις ποτέ" χιλιάδες σκέψεις ήρθαν στο νου μου.... Πόσες φορές είπα ποτέ... και πόσες φορές το ποτέ αυτό έγινε πράξη! Σκέφτομαι πως η λέξη ποτέ είναι διακοσμητική τελικά, ποτέ (χαχα) κανείς δε νομίζω να κατάφερε να μείνει πιστός στο "ποτέ" του.... Λέξεις που τις λέμε, λέξεις που σημαίνουν πολλά αλλά πολλές φορές χάνουμε το νόημά τους. Για πάντα.... το "πάντα" πόσο χρόνο κρατάει μέσα του άραγε.... Μάλλον όσο χρόνο διαρκεί και η ζωή αυτού που το υποσχέθηκε..... Εκτός βέβαια αν υπάρχει και το "πέρα" του κόσμου τούτου, οπότε το "για πάντα" εκεί έχει ισχύ....

Σκέψεις ανακατεμένες που ζητάνε διέξοδο.... δίνουν αφορμές τα τραγούδια με τα κρυφά νοήματά τους.... Άντε να περάσει η νύχτα και να ξημερώσει καινούργια μέρα, φωτεινή για όλους μας!

Καλημέρα μας και καλή εβδομάδα

Δευτέρα σήμερα... Μια νέα εβδομάδα ξεκίνησε -για μένα με πονοκέφαλο- και ο καιρός αντί να χειμωνιάζει καλοκαιριάζει! Τι να σου κάνει και το κεφάλι.... με τέτοια ανακατέματα και καιρικά φαινόμενα ανάποδα, αφού αντέχουμε ακόμα και είμαστε όρθιοι, είμαστε μια χαρά!!!
Δεν είμαι και στα καλύτερά μου σήμερα.... Δεν έχω όρεξη να δουλέψω, τα κάνω όλα με το ζόρι και μηχανικά. Θα περάσει η μέρα.....
Ο υπέροχος ήλιος εκεί έξω θα έπρεπε να είναι καταλυτικός πάνω στη διάθεσή μου, αλλά δυστυχώς δεν καταφέρνει και πολλά. Προς το παρόν δουλειά!!!!

Σκέψεις, χρώμα, φως, χορός, ζωή εντός

Σκέψεις, σκέψεις....

λέξεις, λέξεις...

χορεύουν και ζαλίζονται

και ύστερα κοιμούνται.
Βλέψεις, βλέψεις...

περίεργες επισκέψεις...

για πες μου θα αντέξεις;
Χρώμα, χρώμα...

χώμα, χώμα....

τα μούτρα μπογιατίζονται

όμορφα να 'ναι ακόμα.
Κοίτα, κοίτα....

φωτεινή σαΐτα....

μου μάδησε τη μαργαρίτα.
Φως, φως....

χορός, χορός...

πεθαίνεις κι ανασταίνεσαι

για πες μου τώρα πώς;
Ζωή εντός...

Ζωή εκτός...

Τα ρούχα μου επάλιωσαν

μα, μ' αγαπάει θεός...

__________________________________

~ Τατιάνα ~ © 03-10-2006 @ 19:08

Σαν εσάς... Ποτέ μου δε θα γίνω!!!

Θα ήθελα να είμαι σαν τον αγέρα

που τσακίζει τα τρυφερά κλαδιά.

Να σαρώνω κάθε τι , να το ισοπεδώνω!

Θα ήθελα να είμαι μια σκληρή καρδιά

Να μη πονώ και να πληρώνω τους απατεώνες!
Μα αυτά τα "θέλω" είναι ενάντια στο είναι μου...

Αυτά τα "θέλω" είναι ενός άλλου ανθρώπου ριζικό.
Έμαθα πια πως ότι κάνεις στη ζωή τούτη

το πληρώνεσαι αναλόγως μόλις έρθει η ώρα η σωστή.

Έμαθα πως ***"αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο,

θερίζει την αυγή ωκεανό,

μαύρα πουλιά του δείχνουνε το δρόμο..."***
Όχι λοιπόν δεν θα είμαι ποτέ εγώ

που θα σπείρω δάκρυα και πόνο.

Δεν θα είμαι ποτέ εγώ που θα θερίσω ωκεανούς.

Δε θα μου δείξουνε το δρόμο ποτέ μαύρα πουλιά!
Εγώ θα είμαι αυτή που θα δίνει ζωή

σε ότι οι άλλοι σκότωσαν.

Θα είμαι εγώ αυτή που θα βρουρκώνει

με την κακία που αντικρύζει.

Εγώ θα είμαι αυτή που θα πεθαίνει

και θ' ανασταίνεται.

Ναι εγώ θα είμαι γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Γιατί δεν μπορώ όσο κι αν θα ήθελα να γίνω σαν αυτούς....

Αυτούς που δολοφονούν κάθε αγνής λαχτάρας γέννηση.

Κι έτσι θα πορευθώ....

μέχρι να 'ρθεί η ώρα να φύγω από δω....
Είναι θέμα ποιότητας ψυχής.

Είναι θέμα θάρρους και τιμής.

Είναι θέμα εντιμότητος και αυτογνωσίας.

Είναι θέμα αρχαίο και γραμμένο στο βιβλίο της ζωής.
Ναι θα μείνω, ψυχή να δίνω, καρδιά να δίνω

κι ας είμαι εγώ αυτή που το φαρμάκι πίνω....

Μπορώ στα κύτταρά μου ζωή να ξαναδίνω

ΟΧΙ!!!!

Σαν εσάς ποτέ μου δε θα γίνω!!!

*** Στίχοι από το τραγούδι "Τα λόγια και τα χρόνια"

___________________________________

~ Τατιάνα ~ © 18-10-2006 @ 11:01

Ο Αρχέγονος νόμος...

Έχω ανάγκη από την απόλυτη σιωπή!

Έχω ανάγκη να εξαφανιστώ....

Να μην ακούω τίποτε και κανένα!!!!

Παρά ίσως μόνον τους ήχους της φύσης.

Των πουλιών, των κυμμάτων,

των δένδρων που θροΐζουν από τον αέρα....

Αυτούς τους ήχους ανέχομαι

αυτοί οι ήχοι ίσως με κάνουν καλά....

Θόρυβο ανθρώπινο δε θέλω!!!
Μακάρι να μπορούσα να γίνω τώρα δα

ένα δένδρο κι εγώ....

ένα λουλούδι, ένα πουλί, ένα κύμα

κάτι τέλος πάντων που δεν έχει νοημοσύνη!

Τουλάχιστον τη νοημοσύνη των ανθρώπων...

Με πονάνε οι άνθρωποι κι ας είμαι ένας απ' αυτούς....
Με ηρεμεί η φύση....

Δίνει πάντα απλόχερα τα αγαθά της

χωρίς ποτέ να σου πει "εγώ σου έδωσα αυτό....

"χωρίς ποτέ να σε προδώσει.

Η γεναιοδωρία στην απόλυτη έκφρασή της!
Σε γεννά, σε θρέφει, και σε τιμωρεί...

αλλά μόνον όταν εσύ έχεις κάνει τα δέοντα

για να αξίζεις τιμωρία....

Η ύβρις και η Νέμεσις!!!

Ο αρχέγονος νόμος.
Αχ! να μπορούσα να είμαι ένα μικρό πουλί....

να μπορούσα να είμαι ένα κύμα...

Ένα δένδρο, ένα κλαδί, ένα φύσημα του ανέμου...

Αλλά δεν μπορώ....

Η μοίρα μ' έκανε άνθρωπο....

__________________________________

~ Τατιάνα ~ © 23-10-2006 @ 13:50

Μουντή Ελαιογραφία...

Πάλι η βροχή στα τζάμια μου θα στάξει...
πάλι η υγρασία τα κόκκαλα τρυπά...
κι ο εαυτός ποτέ δε θα 'ναι εντάξει
και η καρδιά από συνήθεια θα χτυπά.

Πάλι οι σταγόνες της βροχής θα δραπετεύσουν
μέσα απ' τα σύννεφα τα μαύρα, τα μουντά....
κι οι αγάπες μου σκληρά θα παζαρέψουν
να δώσουν πίσω ότι μου πήρανε κρυφά.

Μέρα κι αν είναι έχει νυχτώσει εκεί έξω...
το φως ανάβω και ζητώ τη γιατρειά.
Είμαι σκληρή το ξέρω πάλι θα αντέξω...
είμαι ατσάλι κι ας πονώ στα σκοτεινά.

Σαν ένα ψέμα όλα σήμερα μου μοιάζουν...
Σαν παραμύθι που δεν τέλειωσε καλά.
Της φυλακής αυτής τα κάγκελα μου φράζουν
ότι λαχτάρησα να πιάσω με χαρά.

Είναι αρχαία αυτού του πόθου η ιστορία
κι αν λιώσαν πάπυροι αυτή έμεινε εκεί...
σαν ανεξίτηλη μουντή ελαιογραφία
που κάποιος κρέμασε παλιά σ' ένα καρφί.
__________________________________
~ Τατιάνα ~ © 30-10-2006 @ 10:32

Διαδρομές.... Φταίς, Δε Φαίς....

Διαδρομές.....

Δεν αντέχω να βλέπω

να κλαίς....

Τι κι αν φταις...

Τι κι αν δε φταις....

καιρός ν' αδράξεις αυτό που θες.....

η ζωή δεν είναι μόνο κλάμα

μα και χαρές....

Εγώ το ξέρω...

Εσύ τι λες;;;;
Διαδρομές.....

Μέρες καλές...

Μέρες κακές....

Μέρες με δάκρυα

κι ενοχές.

Πες μου τι θες;;

Στιγμές να ζεις πάντα νεκρές;;

Για δες!!

Ο ήλιος λάμπει

μετά τις βροχές!

Τώρα τι λες;;;

Το αύριο θα είναι

μέσα στο χθές;;;

Αυτό για σένα θες;;;
Διαδρομές....

Δρόμοι, δρομάκια

αγάπες πολλές...

στιγμές μηδαμινές...

Του ανέμου η ανάσα

γκρεμίζει αυτές...

που ήταν αδύναμες, κενές....
Πάψε να κλαίς!!!

Πάψε να νοιώθεις

εσύ πως φταις!

Λειψές γιορτές

ζήσαμε όλοι....

κοίτα και βγες!

Πονάμε, κλαίμε

δε ζούμε γι' αυτές!!!
Διαδρομές....

Κι αν τόσο το θες

ζήσε θαμμένος μέσα στο χθές....

Ευθύνη σηκώνεις

και σπέρνεις βροχές

Όμως γι' αυτό...

μόνο ΕΣΥ φταις!

_________________________________

~ Τατιάνα ~ © 25-10-2006 @ 14:02

Το Κλειδί....

Το κοιτάω....
έχει το χρώμα της καρδιάς μου.
Το πίνω...
Έχει τη γεύση της ματιάς μου.
Το μυρίζω...
Έχει το άρωμα της λησμονιάς μου
Το αφήνω να ρέει μέσα στις φλέβες μου
σαν αίμα μες στο αίμα μου ζεστό.
Σα νέκταρ θεϊκό,
ζωή που δίνει σε κάθε τι νεκρό.
Αυτό το ποτήρι κόκκινο κρασί
είναι απόψε το κλειδί.
Εύ εί Εύ α!!!

_________________________________

~ Τατιάνα ~ © 22-10-2006 @ 00:09

Τι Ωραία Μέρα!!!!

Τίποτε δε θυμίζει το χθεσινό χαμό...

Η σημερινή ηρεμία είναι καταπληκτική!
Μια αλυσσίδα είμαστε όλοι μας

κομμάτια του σύμπαντος....

Φουρτουνιάζουν οι θάλασσες

φουρτουνιάζουμε κι εμείς

Βρέχουν τα σύννεφα,

Κλαίμε κι εμείς.

Καίει ο ήλιος,

Καίμε κι εμείς.

Λάμπουν τ' αστέρια,

Λάμπουμε κι εμείς.

Φυσάει ο άνεμος,

Φυσάμε κι εμείς.

Ηρεμεί όλη η φύση,

Ηρεμούμε κι εμείς.
Να σαν σήμερα....

Όλα είναι ήρεμα.

Όλα είναι ήσυχα.

H μέρα κυλάει απλά...

χωρίς πολλές έγνοιες,

χωρίς στεναχώριες....

και η σκέψη ότι σαν σήμερα...

πριν λίγα χρόνια πέθανες...

δεν πονάει πια....

Τίποτε δε θυμίζει το χθεσινό χαμό....

Τα μαύρα σύννεφα...

πήγαν δυό βήματα πιο πέρα

Ο αγέρας κουράστηκε να λυσσομανάει

κι ο ήλιος είπε σήμερα να μου χαμογελάσει!

Τι ωραία μέρα!

_________________________________

~ Τατιάνα ~ © 01-11-2006 @ 10:18

Για όλα όσα δε ζήσαμε....

Για όλα αυτά που δε ζήσαμε...

κρατώ κρυφό κουτί με κλειδαριά γερή.

Φυλάω όλες τις ανάσες

που δεν μας χάϊδεψαν....

Όλα όσα δεν άγγιξαν τα δυό μας χέρια.

Γράφω τις λέξεις που δεν είπαμε

με μελάνη σινική,

ποτέ να μη σβηστούν.

Για όλα αυτά που δεν ζήσαμε

αφήνω ανοιχτά παράθυρα

ο ήλιος να μπαίνει και να τα ζει....

μέχρι να 'ρθει η ώρα τους

στον έξω κόσμο για να βγουν.

Όλα όσα δεν τραγουδήθηκαν ακόμα

κρατώ μέσα μου βαθειά

με μελωδίες άγνωστες και μαγικές.

Για τα μάτια που ακόμα δεν με κοίταξαν

και δεν τα κοίταξα

κρατάω μια βραδυά ερωτική

κρυμμένη μέσα σε αρωματισμένη θήκη.

Τους βάζω λουλούδια και χρώματα

να μην είναι μονάχα και ασπρόμαυρα

να μην είναι μουντά και άοσμα.

Για όλα αυτά που λαχταράμε

και δεν ήρθανε ακόμα να μας βρουν

κάνω μια ευχή με δάκρυα στα μάτια

και βρέχω το μαντήλι το αραχνοϋφαμένο

δροσιά να μείνει,

να κρατάει χλωρά τα φύλλα

της καρδιάς μας, ζωντανά.

Για όλα αυτά ακόμα ζω

θα ζω και θα υπάρχω

μέχρι να φύγει η ζωή

μέχρι να γίνουμε πνοή

του ουρανού ανάσα

και αιθέρας.

_________________________________
~ Τατιάνα ~ © 13-11-2006 @ 11:16

Να Αμφιβάλλεις....

Κι αν χάνομαι...
κι αν σέρνομαι
στις λάσπες και στις ακροποταμιές

μη με λυπάσαι....

Κι αν σβήνω...

κι αν φωτίζω

του κόσμου τις λαβωματιές

να με θυμάσαι....

Κι αν έφυγα...

κι αν έφυγες

λύπη στο νου μη βάλεις

να αμφιβάλλεις....
για τη χαρά σου και τη λύπη,

που παίζουνε κρυφτό αντάμα...

Θέλει η ζωή και γέλιο μα και κλάμα!

_________________________________

~ Τατιάνα ~ © 12-01-2007 @ 00:24

Δεν Είναι Φόβος...

Κι ήρθε η άνοιξη

Ήρθαν τα καλοκαίρια τα ζεστά

του πόθου οι λαχτάρες ξεχύθηκαν παντού

και το ανεκπλήρωτο φιλί

κρεμόταν μετέωρο στα χείλη.
Τι να πρωτοθυμηθεί...

Με τι να κλάψει

Με τι να γελάσει

Και πως να ευφρανθεί η ψυχή.
Είναι όλα τα κομμάτια ανάκατατα

τα γέλια, οι χαρές, οι μεθυσμένες νύχτες

Είναι όλα τα κομμάτια μπερδεμένα

κι από που το μήνυμα θα ρθεί;

Σε ποιούς δρόμους να κοιτάξει;

Σε ποιές ανατολές να υποκλιθεί

Σε ποιές θάλασσες να κολυμπήσει;
Θέλει, δε θέλει....

Επιθυμεί, δεν επιθυμεί....

Φόβος τρανός σκεπάζειτο μοναχικό χωριό.

Η έλευση θα είναι καταστροφική...

Ή μήπως αυτό προστάζει ο φόβος;
Φόβος, φόβος, φόβος....

Μα αν ήταν φόβος

όλα αυτά θα τα 'χε ζήσει;;;

Αν ήταν φόβος θα είχε θάψει τόσους νεκρούς;;

ΑΝ ήταν φόβοςθα έπεφτε μεσ' στη φωτιά;;
Όχι... δεν είναι φόβος.

Άρνηση είναι.

_________________________________

~ Τατιάνα ~ © 13-01-2007 @ 10:23