ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ

Οι μέρες πέρασαν, τρεχάμενο ρυάκι...
Κι είμαι μακριά σου
Ακόμα.
Οι ώρες κυλούν μετρώντας σημάδια θλίψης...
Πόσο μου λείπεις....
Ακόμα.

Η ζωή κινείται σακατεμένη, γεμάτη φλεγμονές.
ονείρατα διαμελισμένα, εικόνες σκούρες.
Ανάμεσα στο πριν, το τώρα, το μετά...
Τρόμος.
Απελπισία χαραγμένη στα μάγουλα
καμπυλώνει τα χείλη στη φορά του πόνου.
Στην ψυχή μια ομίχλη
περιμένει τον ήλιο να τη διαλύσει.
Ανάσταση να έρθει,
μοσχοβολιές γεμάτη
σαν πασχαλιά ανθισμένη!

Σε μυρίζω.... πασχαλιά μου...
Όμορφό μου γιασεμί...
Σε νοιώθω...
Είσαι μέσα μου βαθιά
σα δεύτερη καρδιά.
Με συνταράζεις!
Με δοκιμάζεις.
Μου τάζεις...
Όσα δεν είδα στη ζωή ετούτη
και ορέγομαι να ζήσω.

Κι εσύ...
Που τα ζησες λειψά
Το τώρα αγγίζεις και πονάς...
Το δάκρυ σου θέλω να πιω
και πόνος να περάσει.

Έρχεται αγάπη μου η μέρα...
Θα προφτάσει.
Δε θα χαθεί μέσα στης λήθης τα σοκάκια.
Να μη ξεχνάς.....
Πόσο μου λείπεις.

ΚΟΙΝΗ ΟΔΥΝΗ

Ημέρεψε η ψυχή μου,

γλύκανε μελωμένη

από της αύρας σου το σθένος.

Τόσο κοντά μου είσαι

που ανασαίνεις και σ’ ακούω αγαπημένε.

Τόσο μακριά μου ζεις

που η έλλειψη μαχαίρια μέσα μου καρφώνει.

Κοινή οδύνη,

αγγελικά δοσμένη,

της ειμαρμένης γράμμα υπομονής

και προσταγή αρχαία.

Κι όσο μακριά μου βρίσκεσαι

θα είσαι μέσα μου μπηγμένος,

δίχως αίμα.

Κι όσο μετρώ τις μέρες να φανείς,

μ’ ήλιο θα υφαίνω το χαλί της προσμονής.

Δε θα χαθεί

το μαγικό της μοίρας μου σημάδι

από τα μάτια του θεού,

μηδέ κι απ’ τα δικά σου.

Απόστασα να κυνηγώ

των αστεριών την άπιαστη πορεία,

γονάτισα και δίπλωσ’ απ’ τους πόνους,

σα νά 'τανε τρανή η αμαρτία

που τόλμησα να δω ψηλά,

να αγγίξω τον απέραντο ουρανό,

στο βαθυγάλαζό του μέσα να χαθώ....

Κι Ήταν στη γη!!

Η Χαρά μου αβάσταχτη σα πόνος!

Αργούσε η ώρα κι ο καιρός να το αντικρίσω,

Να το δω

Για να γενώ πιο δυνατή... και έτοιμη...

της ειμαρμένης γράμμα υπομονής

που χρόνια διάβαζα χωρίς να βλέπω

τα αόρατα γραμμένα.

Περίμενα... να ‘ρθεις!

Και ήρθες.

Η Χαρά μου αβάσταχτη σα πυρωμένη λάμα

σημάδι αφήνει στην ψυχή.

Σημάδι αρχαίο για να μη χαθώ ξανά.

Σημάδι αρχαίο για να μη χαθείς ξανά.

ΚΟΙΝΗ ΟΔΥΝΗ, Η αβάσταχτη ΧΑΡΑ ΜΑΣ.

Κάθε φεγγάρι ομολογεί...

Ένα από τα αγαπημένα μου από τη Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη
είναι και το παρακάτω....
Είμαι μέσα στις λέξεις....

Κάθε φεγγάρι ομολογεί και μες στα δέντρα κρύβεται
μην και το καταλάβεις
έχεις ανακατώσει τόσο τους καιρούς
που μήτε ο ίδιος ξέρεις από που το μήνυμα θα λάβεις.

Εσύ 'σαι ο ένας απ' αυτούς που του 'δωσαν χαρτί μεγάλο
για να γράψει και δεν έστερξε την πένα του να πιάσει
που του 'ρθε η τύχη σαν λακκάκι μες στο μάγουλο
και που δεν είπε μπάρεμ να χαμογελάσει.

Εσύ 'σαι αυτός που του 'ριξαν το δίχτυ μέσα στο λουτρό
να τον σκοτώσουν μα κρατάει μες στο βασίλειό του ακόμη
που σπρώχνει την αγάπη απ' το παράθυρο
κι υστέρα κλαίγεται και λέει ότι τον αδικούν οι νόμοι.

Κάθε φεγγάρι ομολογεί κι εσύ κάνεις πως τάχα δεν καταλαβαίνεις.
Ξέρεις ότι φορείς τον ήλιο -και ότι πριν εκείνο κατεβεί εσύ ανεβαίνεις.

ΔΥΟ ΜΑΤΙΑ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

Είδα στα μάτια σου δυό θάλασσες γαλάζιες καθαρές

που με ταξίδεψαν στο άπειρο και χάθηκε η γη...

Καθρέφτες της ψυχής σου αυτά τα μάτια.

Καθρέφτες της αγάπης.

Κι αν έλεγα πως σ’ αγαπώ από μακριά

τώρα θα πω πως σε λατρεύω, γιατί...

σαν το Αιγαίο πέλαγο που απλώνεται

και λαμπυρίζει από του ήλιου τις ακτίνες

έτσι κι εσύ απλώθηκες μέσα μου βαθιά...

Μα όταν σε φίλησα....

αχ! όταν σε φίλησα γλυκέ μου!

Είδα τον κόσμο από ψηλά!

Άγγελος έγινα και πέταξα μακριά!

Εκεί που μόνο η αγάπη θεόρατη υπάρχει!!!

Το σ’ αγαπώ είναι λειψό θαρρώ για να

σου περιγράψει τι νοιώθω εγώ για σένα....

Αχτίδα....

Κατάφερες να πιάνεσαι,

γαντζώνεσαι γερά.

Κρεμιέσαι απ’ του ήλιου τις αχτίδες.

Και γέμισαν τα μάτια σου ελπίδες...

Και γέμισαν τα χείλια σου φιλιά.

Κι ειν’ όλα αυτά μια στιγμούλα μες στο χρόνο,

μια στιγμή,

ήρθε το μήνυμα που έγινε η αρχή

τις μέρες πάλι να μετράς όπως παλιά.

Άσαρκους έρωτες σκορπάς με του ανέμου τα φιλιά

σ’ αυτούς που δίψασαν -συνταξιδεύοντας με σένα-

το νάμα της ψυχής μα δε το βρήκαν.

Που εγκλωβιστήκαν σε ζωή που δεν ανήκαν...

Κρεμιέσαι ηλιοκέντητη αχτίδα

από τις άκρες του γαλάζιου ουρανού

κι έχεις στα χείλη το τραγούδι τ’ αηδονιού

που δίνει απλόχερα τη μελωδία του, τη νύχτα,

του καταρράκτη την ορμή και την κατάρα

κι ειν’ η αρχή του χαμογέλιου ικανή

να ρίξει κάστρα, τείχη και αιώνιες φυλακές

μονάχα αν καταλάβεις πως δε φταις...

θα ‘ναι γλυκές οι χαραυγές σου μέχρι τότε

που θα βρεθείς στην πύλη εκείνη τη μεγάλη

για να περάσεις στη διάσταση την άλλη....

Εραστές του ονείρου...

Οι Εραστές του ονείρου γεννηθήκαν

μ’ αλμύρα απ' της θάλασσας τα φύκια και την άμμο,

απ’ τα κοράλλια κι από τους αχινούς...

γλύκα κι αγκάθια στολισμένοι.

Κι ύστερα ήρθε η αυγή η ηλιοφορεμένη

να πλήξει μ' άγιο φως,

να κάνει πέρα ο στεναγμός

κι αστρόσκονη οι νύχτες να ραντίζουν, σαν κοιμούνται.

Ονειρεμένα δειλινά..

ανατολές στην κρύπτη των μεγάλων μυστικών κλεισμένες

σα δεύτερες φωνές supporting στο τραγούδι του ουρανού.

Ραίνονται ροδοπέταλα την άνοιξη οι εραστές

πονούν, γλυκά υποφέρουν

κι η δόξα θα ‘ναι κι η τιμή

να καταφέρουν άφθαρτο στόμα να γενούν

Φιλιά στην αιώνια ομορφιά να δώσουν

Του σύμπαντος ουσίες να γευτούν....

Γιατί....

οι εραστές του ονείρου

μπορούν και θέλουν ν’ απογειωθούν...

Πικρός Καφές....

Θα ξημερώσει ο Θεός πάλι τη μέρα
κι εγώ την πλήξη μου θα πιώ και την ανία
πικρό καφέ....

Έτσι αγναντεύοντας τη φύση την αγία,
που μόνο δαύτη με κρατάει στη ζωή,
σα κόσμημα που στέκει, σα στολίδι,
που είναι όμορφη, με χρώματα πολλά
και δίνει απλόχερα τα δώρα της παντού.

Γι’ αυτήν ακόμα είμ’ εδώ και περιμένω....
Πότε θα ‘ρθει της μοίρας το λησμονημένο τρένο,
Το τελευταίο μου ταξίδι για να κάνω
μήπως γλυκάνω
τούτη την πίκρα που αιώνες την αντέχω.