Μέλλον, Παρόν και Παρελθόν....

Ρίχνω τα ματιά μου στραβά πάνω στο τώρα
το κάποτε άγριο αρρωσταίνει και μουγκρίζει
λέω στον καθρέφτη μου πως ήρθε πια η ώρα
να μπω στο αύριο που ελπίδες πλημμυρίζει

Οι εποχές αλλάζουνε σκληρά με δοκιμάζουνε
κι εγώ θα προσπαθήσω, δεμένος να επιζήσω
μέλλον, παρόν και παρελθόν είμαι και ήμουνα απών
τα δάκρυα αυγατίζω, ποτάμια ζωγραφίζω

Γυρνώ και πάλι μοναχός κι απελπισμένος
κι είναι η τρέλλα μου αυτή που με ορίζει
είμαι και ήμουνα πολύ συνηθισμένος
σε ότι με πονά σκληρά και με εθίζει

Οι εποχές αλλάζουνε ισόβια με δικάζουνε
κι εγώ θα προσπαθήσω, δεμένος να επιζήσω
μέλλον, παρόν και παρελθόν είμαι και ήμουνα απών
τα δάκρυα αυγατίζω, ποτάμια ζωγραφίζω

Κρίση πανικού....

Μες σε μια κρίση πανικού ιδρώτας έσταξε
σκαφτό το αυλάκι και το μάγουλο διαπέρασε
παλεύω Λάμιες να πατάξω με γλυκόλογα
και στην ψυχή μου να φωνάξω ερωτόλογα

Με Ερινύες και με Λάμιες έχω μπλέξει
την καταδίκη μου όμως έχω επιλέξει
οι δικαστές κι οι ιεροκήρυκες απόντες
και ο καθρέφτης μου πετάει όλο σπόντες

Ήταν μια κρίση πανικού σκοτάδι μαύρο
και της αβύσσου γαμημένο χρώμα λάγνο
μου στησε ενέδρα και καρτέρι στη γωνιά
για να μου κάψει της ψυχής μου τα χλωρά

Με Ερινύες και με Λάμιες κάνω κόντρες
της λογικής μου οι κουρσάροι είναι πότες
μεθούν το νου μου που ως τώρα έχω κερδίσει
και την αρχή μου προσπαθούν να κάνουν δύση.

Αφιερωμένο στον Βασίλη με πολλή αγνή αγάπη!

Πήγε τρεις....

Χτύπησε τρείς πάλι στον τοίχο το ρολόϊ
τα μάτια κόκκινα κι ο νους να ταξιδεύει
πού κάνει στάση την αυγή και ποιόν γυρεύει
σε ποιό λιμάνι σταματά το μοιρολόϊ

Μικρό πουλί, ψυχής πνοή και τ' άστρα, θέ μου
αν δεν ξημέρωνε θα ζούσα τώρα, πες μου
πες μου που φτάνει το ταξίδι πού τελειώνει
πού πάει πετώντας η ψυχή, πού μερακλώνει

Η Ανατολή σα κεχριμπάρι λαμπιρίζει
μα η ματιά σου ραγισμένο πια γυαλί
για πού πετάει αυτό το αγέροχο πουλί
με τι κουράγιο αυτό τον κόσμο αντικρύζει

Πόσα μαχαίρια....

Πόσα μαχαίρια κράτησες
τη σάρκα μου να κόψεις
ποτέ θα μετανοιώσεις;

Πόσες βραδιές με πρόδιδες
μ' αγάπες και λουλούδια
κι έκλαιγαν τα τραγούδια...

Πόσα χαμόγελα νεκρά
πόσα φεγγάρια μακρινά
και πόσα καλοκαίρια
στα ματωμένα χέρια
και στα βουβά καρτέρια
να ξαναζήσω...
και να επιζήσω!

Ποιά ήταν πες μου η αφορμή
για να μου μπήξεις το σπαθί
που ήμουν σα μικρό παιδί...

Ποιές άγνωστες, σκληρές φωνές
σου λέγανε να μη με θες
σ' αγάπησε καμιά απ' αυτές;

Over the rainbow...

Over the rainbow, my silent echo
cries for affection, come my direction
my tears are falling
my feet are crawling

You' re always running, but yet, still coming
you need affection, fly my direction
your tears are falling
your feet are crawling

What comes and goes it's better untold
the happy smiles don't mean you're bold
What I am waiting for, can never come
what my soul seeks, can never be done

Over the rainbow, I fly but I don't go
I cry for affection, don't get your attention
I cry for your love, I die untill dawn
I keep on forgetting, you keep on neglecting

I keep on dreaming
I keep on leaving
I keep believing
I keep forgiving!

Φιλί και δάκρυ...

Άπλωσα χέρι, το καλοκαίρι
για να σε πιάσω, να ξεδιψάσω.
Φιλί και δάκρυ, δε βρήκα άκρη...
Κλεισμένα τα ‘χεις, εκεί που άρχεις
να μπω γυρεύω, να σε λατρεύω.

Τι πέρασες, δεν τον προσπέρασες.
Τι έχεις χάσει, δεν το ‘χεις ψάξει.
Τι προσδοκώ, ερημιά ρυμουλκώ.
Τι με τραβάει, ότι πονάει.
Κι ύστερα φεύγω....

Ζήτησα ήλιο, λαμπρό βασίλειο
να κατοικήσω, να αγαπήσω.
Φιλί και δάκρυ, δε βρήκα άκρη.
Ήρθε φεγγάρι, στο μαξιλάρι
αλμύρα να τρέχει, να με βρέχει.

Τι πέρασες, δεν τον προσπέρασες.
Τι έχεις χάσει, δεν το ‘χεις ψάξει.
Τι προσδοκώ, ερημιά ρυμουλκώ.
Τι με τραβάει, ότι πονάει.
Κι ύστερα φεύγω....

Μα ξέχασε να έρθει εκείνη....

Ήρθαν χαμόγελα και γέλια τρανταχτά
Ορίζοντες με χρώματα βαμμένοι
Ελπίδες και τραγούδια ζωηρά
Γιορτές και πιώματα και τρέλες
Μα ξέχασε για άλλη μια φορά να έρθει εκείνη....

Η Αγάπη......

Ψυχής Φοβέρα....

Οι εποχές οι αλλοτινές που ξαναγύρισαν
Σαν αίμα χύνονται από λαβωματιά στο στήθος
Κι εσύ βουβός όπως συνήθως.

Τα χρώματα και οι γιορτές στριφογυρνούν
Όλα τα τότε της ζωής σου μέγας γρίφος
Μα εσύ σκυφτός όπως συνήθως.

Έρχονται χέρια κι αγκαλιές να σε ζεστάνουν
Κάθε σου δάκρυ, χαραγμένο στην ψυχή
Κι εσύ ανύπαρκτος, εκεί.

Η φύση λάμπει, κελαηδούν όλα τ’ αηδόνια
Είναι μια όαση, δίνει απλόχερα ζωή
Μα εσύ ακίνητος, εκεί.

Και τώρα έρπεις ανάμεσα στα περασμένα
Και δεν ακούς πια μουσική
Θλίψη βουβή.

Μα ησυχία στα αυτιά σου δεν υπάρχει
Ένα παράσιτο χαράζει τη σιωπή
Θλίψη λειψή.

Όπως λειψό και ότι ως τώρα έχεις ζήσει
Κομμάτι εδώ, κομμάτι εκεί, κομμάτι πέρα
Μες στα σκουπίδια είναι η βέρα.

Το δαχτυλίδι της αγάπης το χρυσό σε έριξε
σα ναυαγό σε μια απομακρυσμένη ξέρα
ηθελημένη της ψυχής φοβέρα.