This is Zestaaaaaa

Αυτή την ατάκα την είχα δει πριν κάτι μέρες σε ένα "quit" χρήστη στο irc και γέλασα.... Ήρθε η ώρα να την υιοθετήσω κι εγώ γελώντας μεν βαριανασαίνοντας δε! Αυτή κι αν είναι ζέστη! Και μοιάζει σα να ξυπνάνε οι χειρότεροι εφιάλτες της ανθρωπότητος σχετικά με όλες τις προλεγόμενες καταστροφές στον πλανήτη.... Ναι έχουμε ξαναζήσει καύσωνα.... αλλά το φετεινό καλοκαίρι οι υψηλές θερμοκρασίες τραβάνε μέρες πολλές, ήδη ο χειμώνας μας ήταν κι αυτός αρκετά θερμός, χάσαμε κι εμείς το μπούσουλα και η φύση ολάκερη. Τι να μας περιμένει άραγε στους επόμενους μήνες.... τα επόμενα χρόνια δε θέλω καν να τα φανταστώ γιατί το μέλλον φαντάζει "άσχημο".... Η φύση εκδικείται, ναι. Το ακούμε χρόνια τώρα, το συζητάμε.... κάποιοι μας είπαν καταστροφολόγους, άλλοι μας είπαν γραφικούς, άλλοι πάλι δε χαμπαριάζουν τίποτα μπροστά στο οικονομικό τους συμφέρον και συνεχίζουν ακάθεκτοι να καταστρέφουν τους ελάχιστους φυσικούς πόρους που κρατάνε τούτο τον πλανήτη ακόμα όρθιο..... Καταθλιπτικές σκέψεις έρχονται στο νου. Κι αναρωτιέμαι.... πώς μπορεί οι άνθρωποι να είμαστε τόσοι απάνθρωποι! Να καταστρέφουμε το ίδιο μας το σπίτι, να μη δίνουμε σημασία σε όλα αυτά που αν χαθούν θα χαθούμε κι εμείς μαζί τους! Αλλά ξέχασα.... υπάρχει και το air condition! Μα βέβαια! Αλίμονο σ' αυτούς που δεν έχουν ένα τέτοιο μαραφέτι.... Βασικά αντέχουμε ακόμα! Είναι γνωστό πως αυτά τα μαραφέτια είναι μεγάλη καταστροφή για το περιβάλλον.... ποιός όμως συνειδητά δεν βάζει a/c για να μη συμβάλλει στην καταστροφή αυτή;;;; ελάχιστοι θαρρώ.... Αλλά και τι να κάνει κανείς όταν έξω καίγεται ο κόσμος! να μη το ανάψει; να μη το αγοράσει; να κάτσει να καίγεται; να μη μπορεί ανάσα να πάρει; Μου έρχεται στο νου εικόνα της εποχής των σπηλαίων.... εκεί βρίσκει κανείς δροσιά! Αν κρίνω από το σπήλαιο των Πετραλώνων.... Μήπως ν' αρχίσω να ψάχνω τη σπηλιά μου;;;; Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να το κάνω..... Ας ελπίσουμε ότι ένα θαύμα θα γίνει και θα στρώσει ο καιρός.... Φρούδες ελπίδες..... Αλλά ξέρετε τι λένε.... η άτιμη πεθαίνει τελευταία!!!!! Καλά να είμαστε να αντέχουμε παίδες......

ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΔΙΨΑ – ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Ένας ξένος ανάμεσά μας...

Θέλω να σε βεβαιώσω με πολλή εντιμότητα ότι σ’ αυτό τον κόσμο ήρθες καταλάθος. Ο κόσμος μας δεν είναι δικός σου κόσμος, γι’ αυτό βρίσκεσαι ανάμεσά μας σαν ξένος. ένας πολίτης μιας άλλης γης – πώς έγινε ένα τόσο μεγάλο λάθος και ξεπέζεψες κοντά μας; Εδώ που άφησες τις ρίζες σου ν’ απλωθούν οι άνεμοι είναι βίαιοι, δε λογαριάζουν τους τρυφερούς βλαστούς, αν δεν προλάβεις να γίνεις σκληρός, σε τσακίζουν ανελέητα. Εσύ είσαι γεμάτος τρυφερότητα, δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου.

Στον κόσμο τούτο, το δικό μας κόσμο, η τρυφερότητα είναι ένα μεγάλο ελάττωμα. Πελώριο κι ασυγχώρητο ελάττωμα. Είναι αδυναμία ή ανοησία να είσαι τρυφερός, οφείλεις να έχεις δόντια, να έχεις νύχια και μια καρδιά πέτρινη. Πώς λοιπόν θα ζήσεις ανάμεσά μας;

Πίστεψέ με, είναι άλλο το δικό σου το κλίμα. Δεν αντέχεις στη σκληρότητα και οι άνθρωποι στον κόσμο το δικό μας είναι σκληροί και θωρακισμένοι.

Το ‘μαθες, με πείρα πικρή, πως στον κόσμο το δικό μας ο έρωτας είναι συχνά χωρισμένος από την ευαισθησία και τη στοργή. Έχει μιαν άστοργη τρυφερότητα που απευθύνεται στο φύλο κι όχι στον άνθρωπο. Αναζητάει μόνο τη βολή, την εξασφάλιση. Δίχως άλλες ευαισθησίες.

Εσύ είσαι σαν άνθρωπος βαθειά ευαίσθητος στη στοργή. Διψάς ένα ανθρώπινο πλησίασμα, την προσέγγιση ενός αληθινού ανθρώπου, που θα δει σ’ εσένα την πραγματική και μοναδική σου αλήθεια. Μα τέτοια συναπαντήματα ανθρώπων είναι σπάνια, αν όχι άγνωστα στον δικό μας κόσμο.

Η τρυφερότητα είναι γεμάτη σεβασμό κι εμπιστοσύνη. Γεμάτη διακριτικότητα. Ποτέ δε ζητάει να επέμβει, να δασκαλέψει, να κηδεμονέψει και γι’ αυτό δεν δεσμεύει. Είναι η ίδια η τρυφερότητα μια ατμόσφαιρα ελευθερίας. Κι αυτό οφείλεται στο ότι η τρυφερότητα δεν ξεκινάει από κάποια σκοπιμότητα. Είναι η ίδια ένας αυτοσκοπός, μια γνησιότητα. Αυτό μόνο.

Και τώρα τι θα γίνει με σένα; Είσαι χωρίς πατρίδα, σ’ έναν τόπο που τον δέρνουν οι πιο σκληροί, οι πιο βίαιοι άνεμοι. Κι εσύ είσαι ελάχιστα σκληρός, θα σε λυγίσουν, θα σε τσακίσουν δυστυχισμένε οι άνεμοι έτσι που βρέθηκες στο δρόμο τους τόσο, μα τόσο απίθανα τρυφερός....

Σε συμβουλεύω να φύγεις, άλλη λύση δεν βρίσκω.

Να φύγεις γιατί αν δεν τσακίσεις, μπορεί – ποιος ξέρει; - να γίνεις κι εσύ σκληρός, να μάθεις ν’ αντέχεις όπως όλοι όσοι είναι εκ του κόσμου τούτου.

Και τότε ποιος μπορεί να θρηνήσει την καταστροφή, να κλάψει τις ελπίδες μας, δυστυχισμένε...

ΠΟΣΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ....

Πόσα καλοκαίρια.....
πέρασαν μακριά σου!
πόσες θάλασσες αρμένισα.....
πριν σταματήσω!
Πόσα τριζόνια....
μου τραγούδησαν
τα λόγια τα δικά σου!
.... ανατολές χαμένες.....
ξεχασμένες κι ανήμπορες!

Από κάμπους.....
κακοτράχηλα βουνά....
έπρεπε να περάσω!
όλα αυτά πριν....
την όασή σου δοκιμάσω!

Ποτέ δε θα μπορώ ξανά
φεγγάρια να χαζέψω....
μόνο αν είσαι εκεί....
αγκαλιά να τα κοιτάμε!
Με σάρκα ή χωρίς.....
να τα παρακαλάμε....
να δώσουν μια διέξοδο
να βγούμε απ’ το αδιέξοδο....
..... τις φυλακές και τις κατάρες.

Να γίνουμε ένα
.... με των άστρων την παρέα
μικροί θεοί κι εμείς...
που χρόνια
κοιταζόμασταν στα μάτια....
μα δεν βλέπαμε αντίκρυ....

Κι ήρθε η μέρα....
κι ο καιρός...
να κοιταχτούμε τελικά....
μικρά παιδιά
που τρέμουν....
φοβούνται κεραυνούς...
βροντές και αστραπές....

Που κρύβονται....
κάτω απ΄ το μανιτάρι
μη βραχούνε οι λιλιπούτειοι....

Μέσα στην απεραντοσύνη.....
μικροί φονιάδες των ονείρων τους....
....τίποτε δεν αφήνουν να σταθεί....
όπως πρωτογεννήθηκε!

Ποιος με στέλνει να σταθώ σιμά σου....
ν’ αναστήσω την καρδιά σου!
Ποια μοίρα ξεγελά την αστραπή....
Ποια ευχή με παρασέρνει.....
ζωής πνοή
και δροσερή πηγή μου...
..... εσύ!

ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΠΟΛΛΑ......

Οι σάρκες μας...

χιλιόμετρα μακριά...

...οι ψυχές μας αγκαλιά...

το βράδυ.

Μ’ ενέργεια αγάπης

... φωτιάς,

λουζόμαστε τ’ αστέρια

δεμένα χέρια....

στη φυλακή

των αποστάσεων.

Συμβιβασμοί...

λίγα περιθώρια...

υποφέρει

η σάρκα...

δίχως άγγιγμα

λυτρωτικό.

Γι’ αυτό θα ‘ρθώ!

Να μας λυτρώσω

μα...

... θ’ αργήσω λίγο ακόμα.

θέλω να μπω

στο σώμα....

που σου αρμόζει να φιλάς.

Να το λατρεύεις....

όπως λάτρεψες

το άϋλο κορμί μου

... της φωτιάς.

Θεά να γίνω...

θυσίες να μου προσφέρεις...

Κι εγώ....

ευτυχισμένη...

να γελώ!

και να σου δίνομαι

σαν τότε...

Μια τέλεια θεά....

δική σου,

ολόδική σου,

φιλί και ανάσα

στη ζωή σου!

Μόνο δική σου....

μοναδική σου....

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙ - ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ - ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ 1957

Τ'όνομά σου : ψωμί στο τραπέζι
Τ'όνομά σου : νερό στην πηγή.
Τ'όνομά σου : αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ'όνομά σου : παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ'όνομά σου : ρινίσματα ήλιου
Τ'όνομά σου : στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ'όνομά σου : στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ'όνομά σου : κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την 'Aνοιξη πίσω τους

Τ'όνομά σου : βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο
Τ'όνομά σου : περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα
Τ'όνομά σου : τοπίο χωρισμένο με χρώματα
Τ'όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ'όνομά σου : ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι
Τ'όνομά σου : ομιλία δύο ρυακιών μεταξύ τους
Τ'όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο
Τ'όνομά σου : ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.

Τ'όνομά σου : ροδόφυλλο σ' ενός βρέφους το το μάγουλο
Τ'όνομά σου : πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλλων
Τ'όνομά σου : ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
Τ'όνομά σου : πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια στα μεσούρανα

Τ'όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ'όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων
Τ'όνομά σου : Ειρήνη στις ρότες των πλοίων
Τ'όνομά σου : ένας άρτος, βαλμένος στην άκρη της γης που περίσσεψε

Τ'όνομά σου : αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.
Τ'όνομά σου : αλληλούια πάνω στο Έβερεστ

Νικηφόρος Βρεττάκος
Από το έργο του «Ο χρόνος και το Ποτάμι» και γράφτηκε το 1957.

Καλό μας μήνα!

Καλημέρα μας και καλό μας μήνα. Πάει και ο Ιούνιος, εν μέσω καυσώνων και καταστροφών οι οποίες συνεχίζονται ακόμα.... Καίγονται δάση και πρασινάδες, καίγεται σιγά σιγά η ζωή... Καήκανε κι οι άνθρωποι από τη ζέστη. Εγώ δυστυχώς για σας επιβίωσα!!!! Είναι αυτό που λένε "κακό σκυλί ψόφο δεν έχει" (το γράφω και χαμογελώ). Η έμπνευσή μου ελλειματική, κάπου έχασε το δρόμο.... Ίσως πάλι να περιμένει τη Μούσα να εμφανιστεί, απ' ότι φαίνεται όμως η κυρά Μούσα μάλλον πήγε διακοπές αορίστου χρόνου! Γι' αυτό ψαχουλεύω στα παλιά κιτάπια μου και βγάζω στην επιφάνεια παλιές μου σκέψεις και λαχτάρες.... Εύχομαι καλές διακοπές σε όλους και υγεία πάνω απ' όλα! Φιλιά πολλά!!!

Πίσω δεν κάνω!

Μέσα στην άκρατη λαχτάρα μου θα μείνω
κάτι να βρω που πιο αργά θα τελειώνει.
Με την ανάσα μου ζεστή πνοή θα δίνω
σ' ότι τσακίστηκε και πάγωσε στο χιόνι.

Είμαι φτιαγμένη τους νεκρούς να ανασταίνω
πίσω δεν κάνω όποιο κόστος και να έχω
κι αν καταλήξω πάλι εγώ ν' αργοπεθαίνω
όρθια θα στέκω περπατώντας να αντέχω!

Είναι ο φόβος της αγάπης ζωντανός
γκρεμίζει όποιον τον αφήνει να στεργιώνει.
Είναι ο άνθρωπος ανίκανος, μικρός
και την αγάπη του συχνά αποτελειώνει.

Όπως τα βλέπω τώρα όλα από μακριά
θαρρώ πως ήτανε για μένα να τα ζήσω
κι όπως την Άνοιξη ανθίζουν τα κλαριά
έτσι κι εγώ μια Κυριακή πάλι θ' ανθίσω.

Είναι οι μοίρες μας γραμμένες σε εικόνες
σ' άστρα πολλά και σε πλανήτες μακρυνούς
και οι ψυχές μας δεν μπορούν να είναι μόνες
δεν τις ορίζει η λογική ούτε κι ο νους...

Οι επιθυμίες κι οι κρυφές μας ιστορίες
θα πολεμούν, πάλι στο φως θα ξαναβγούν
χορό θα στήσουν οι του μύθου Βαλκυρίες
σε ετοιμοθάνατα κορμιά πάνω θα ορμούν.

Γι' αυτό ζωή μέσα στο θάνατο θα δίνω
θα κάνω πάντα την υπέρβαση αυτή
στις Βαλκυρίες πολεμιστή δεν παραδίνω
για να τον πάρουν θα μου πάρουν την ψυχή!