Πώς γίναμε έτσι....

Πώς αποξενωθήκαμε.... Πώς είναι δυνατόν να βλέπεις τα πάντα γύρω σου και να σκέφτεσαι ότι τίποτε από όλα αυτά δεν είναι ικανό να σε χαροποιήσει. Πώς είναι δυνατόν να βαριέσαι την επαφή με τους γύρω σου..... Άλλαξες εσύ τόσο πολύ;;; Άλλαξαν οι γύρω σου τόσο πολύ;;; Άλλαξε γενικώς όλος ο κόσμος;;; Πού είναι εκείνη η δίψα για ζωή; Πού είναι εκείνα τα όμορφα βράδυα με τους φίλους.... Πού πήγε εκείνη η ανεμελιά; Γιατί θα πρέπει τώρα πια όλα να ποτίζονται με πίκρα; Και η ευτυχία; Είναι κατάσταση καθαρά υποκειμενική. Δεν μπορώ να την ορίσω. Δεν είναι ότι δε γελώ, δεν είναι ότι αισθάνομαι δυστυχής..... είναι απλώς έλλειψη ανθρώπων τριγύρω με ίδιες ανησυχίες, με ουσία. Κάποιοι θα πούνε πάρε κορίτσι μου τα αντικαταθλιπτικά χαπάκια σου να συνέλθεις..... Μπορεί και να έχουν δίκιο.... Άλλωστε όλα μια χημεία είναι. Και η χαρά χημεία και η λύπη χημεία και ο έρωτας χημεία. Η ίδια η ζωή μια χημεία κι αυτή. Κι εγώ μου φαίνεται κατάφερα να ανακατέψω τις λάθος ουσίες και να φτιάξω μια χημική ένωση άθλια.... Και να σκεφτεί κανείς ότι μικρή ήθελα να γίνω χημικός....

Πέρασαν οι μέρες....

Να που έρχεται στιγμή που δεν έχει να πεις κάτι και χάνεσαι.... Η καθημερινότητα το ίδιο βαρετή, χωρίς να υπάρχει λόγος να καταγραφεί. Οι μέρες περνάνε χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές και χωρίς να συμβαίνουν συνταρακτικά πράγματα και φεύγουν οι μήνες κι εσύ αναρωτιέσαι που πήγανε όλες αυτές οι μέρες, που ενώ είναι ιδιαίτερα βαρετές και δεν περνάνε με τίποτα, εντούτοις φεύγουν σα νερό. Σήμερα ξύπνησα καλά. Και έξω παρ' όλο το κρύο έχει ηλιοφάνεια και αυτό είναι λόγος καλής διάθεσης. Οι ζωές όλων μπερδεμένες.... Άλλος κλαίει πρωί πρωί, άλλος γελάει, άλλος αδιαφορεί παντελώς για ότι συμβαίνει τριγύρω. Η προσπάθεια να μείνεις ανέγγιχτος από όλα αυτά και να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου είναι σε μόνιμη βάση ενεργή. Μεγάλο προσόν η αναισθησία τελικά. Το αναισθησία μάλλον έπρεπε να το βάλω μέσα σε εισαγωγικά. Είδα μια φίλη να κλαίει πρωί πρωί για ένα χωρισμό.... Όλα όσα άκουγα μου έφεραν στη μνήμη άλλα παρόμοια.... δικά μου. Και είπα... σήμερα ξύπνησα καλά διάολε!!! Αλλά δεν θα μ' αφήσεις να χαρώ το "καλά" μου. Μία ένεση αναισθησίας παρακαλώ!

Άτι αγέρωχο...

Άτι αγέρωχο!
στέκεις σαν ήλιος,
ολόφωτο
δίπλα στην αφρογέννητη Θεά...

Πώς να σε φτάσω;
Περήφανο, θεόρατο όπως είσαι...
τους φόβους
πώς να πείσω να κρυφτούν!

Άτι λαμπρό,
αγνό και άσπιλο,
νησί της ερημιάς μου εσύ...
Σα ναυαγό μια νύχτα
η θάλασσα με ξέβρασε
στην έρημη ακτή σου... να σωθώ
απ’ του πνιγμού την καταδίκη...
Κι από τη δίψα της αλμύρας...
έψαξα νερό να πιω......
βρήκα το νάμα της πηγής
πίσω απ’ τους φοίνικες ...

Πώς να μην έχω δέος!
Πώς τα πετράδια και τα κρύσταλλα
να μη σου τα χαρίσω μονομιάς!
δώρο... δικό σου ξεχασμένο...
που μόνο για σένα φτιάχτηκε...
και μόνο εσύ το ξέρεις!
πως έγινε...
...περίμενε να ‘ρθεις......
άγγιγμα αιώνιας ομορφιάς......
χωρίς τα γήινα τα χρόνια.

Πώς να μην έχω φόβο......
να σε δω...
Να σε αγγίξω......
μια στιγμή...
για να σε χάσω πάλι...

Είναι του ανθρώπου μεγάλη...
ατέρμονη η φυγή...
Πάντα νικάειο φόβος......
η σιωπή...
μόλις νυχτώνει...
Πώς!

Ανίατη πληγή

Άλικος ο ουρανός
άλικος και γαλάζιος
κι εσύ μέσα σου
άδειος....
Σιμά σου

μια βροχή.

Αβάσταχτη ζωή...
μούχλα και υγρασία
και η ευαισθησία...
ανίατη πληγή.

Σ’ αυτό το
πανηγύρι...
γλεντάνε οι κακοί....

Καμιά μοίρα δεν έστρεξε...

Φθινόπωρο γεννήθηκα..

Καλοκαίρι σε γνώρισα...
Χειμώνα σε έζησα...
Άνοιξη σε έδιωξα......
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Περάσανε οι εποχές λειψή καμιά δεν ήταν
λαχτάρισα ζωή απλή μα βάσανα με βρήκαν....
Κάθομαι στο γραφείο μου αναπολώ και βρίζω
δε θα ξεχάσω πια ποτέ;;; όλα σου, τα ξορκίζω.....

Ξαναφανήκαν μυρωδιές τ' Αυγούστου το φεγγάρι
μα ήταν όλα ψέματα δειλό το παλικάρι......
Ακόμη μια φορά εδώ, εδώ να ζω μονάχη
δεν είναι πως το ζήτησα με κυνηγά η απάτη....

Κι αν έχω βλέμμα καθαρό και μια καρδιά αλώνι
πάντα μονάχη στέκομαι στου κόσμου το σαλόνι....
Σκόνη πολλή με σκέπασε του σύμπαντος ρεμάλι
καμιά μοίρα δεν έστρεξε στεφάνι να μου βάλει.....
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Φθινόπωρο γεννήθηκα..
Καλοκαίρι σε γνώρισα...
Χειμώνα σε έζησα...
Άνοιξη σε έδιωξα......

Φυσώ καπνό και ξεφυσάω...

Φυσώ καπνό και ξεφυσάω
Πάλι σε λάθος δρόμο πάω
Έχασα βλέπεις την πυξίδα
Καμιά δε μου ‘μεινε ελπίδα

Παρηγοριά μου το τσιγάρο
Μιλάω πάλι με το χάρο
Του λέω βάσανα και πίκρες
Κι όλες τις μαύρες τις αλήθειες

Τον ερωτάω να μου πει
Γιατί μου πήρε το φιλί
Εκείνο πού ‘ταν η ζωή μου
Μου το ‘κανε καταστροφή μου

Εκείνος δε μου απαντά
Τον βλέπω μόνο με κοιτά
Δε θέλει εμένανε να πάρει
Με βασανίζει, με πικάρει

Να ζήσω θέλει να μ’ αφήσει
Στην άλλη αγάπη θα γυρίσει
Να μου την πάρει και αυτή
Να μένει μόνη η ψυχή

Κει πάνω που στέκεσαι...

Κει πάνω που στέκεσαι..
Δε φτάνω..
Στα σύννεφα τα μαύρα..
Δε βλέπω..
Ο ήλιος χάθηκε νωρίς..
Κρυώνω..
Η ανάσα της βραδιάς..
Πληγώνει ..
Η γλύκα της προσμονής..
Νεκρή;..
Έχει έρθει νύχτα σκοτεινή..
Χωρίς αστέρια..
Εγκατάλειψη στο νου μου..
Σωπαίνεις..
Σε πόθησα με ορμή στο αίμα..
Κοκάλωσα..
Φύγε απ’ της σιωπής την αγκαλιά..
Σε μένα έλα..
Διώξε το γκρίζο απ’ την καρδιά..
Λιακάδα εδώ..
Σε μένα έλα..

Τράβα πιο πέρα...

Τι άλλο να σκεφτείς ίσα με δω..
Τσίγκο σου δώσαν,
κάλπικο θησαυρό..
Όξινη βροχή ρέει απ’ τους ουρανούς..
Αρρώστια πέφτει
στους θνητούς..
Μα η αδέσποτη η καρδιά ξυπνάει..
Λάθη και πόνους
λησμονάει..
Ψευδαισθήσεις με φόντο κόκκινο και λάγνο..
Μα είναι μαύρο..
δες είναι μαύρο..
Καταστροφές και λαίλαπες μπροστά σου..
Στα ζάρια παίζουν
την ομορφιά σου..
Όμηρος κρατιέσαι
οικειοθελώς..
Για κοίτα...
άρρωστο το φως..
Θλίψη ανεμίζει τα πανιά,
κατάρτια τσάκισε..
Καράβι ακυβέρνητο ο νους σου
λάκισε..
Πάει σε καιρούς παλιούς,
θυμάσαι νέκρα..
Όλα συνθλίβονται απ’ την πέτρα..
Τώρα τι κάνεις δε μου λες;
Σβηστές ν’ ανάψεις πας φωτιές..
Μέσα στη στάχτη του καιρού
μικρέ αγέρα..
Τράβα πιο πέρα..
τράβα πιο πέρα..

Η απουσία μου....

Πέρασαν μέρες χωρίς να έχω κάτι να πω.... Τελικά η κούραση στην οποία αναφερόμουν στις τελευταίες δημοσιεύσεις έκανε τη ζημιά της. Σκέφτομαι πως κάποτε είχα τόσα, μα τόσα πολλά να πω και να γράψω.... Ξαφνικά λες και στέρεψα από λέξεις, από σκέψεις, από αισθήματα, από όλα.... Ειλικρινά δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Μάλλον γέρασα πρόωρα... Σα να τα έχω ζήσει όλα και να τα έχω μπουχτήσει αισθάνομαι κι αυτό είναι θλιβερό.... Όταν δεν έχεις δίψα να κάνεις πράγματα, να ζήσεις πράγματα, τότε το μόνο που νοιώθεις είναι ένα κενό, μια μαύρη τρύπα που χάσκει και σε χλευάζει. Θα μου πεις, μόνη της η τρύπα ποτέ δεν δημιουργείται, βάζεις το χεράκι σου και την κάνεις μέρα τη μέρα μεγαλύτερη και βαθύτερη. Δεν ξέρω, ίσως. Ίσως να άνοιξα εγώ μονάχη μου την μαύρη αυτή τρύπα στην οποία κολυμπάω αιωρούμενη κι από στιγμή σε στιγμή κινδυνεύω να βουλιάξω τόσο μέσα της ώστε να μην μπορέσω ποτέ να ξαναδώ το φως και τον ήλιο.... Είναι που θέλω να ζήσω κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν το ζουν πολλοί ή έστω λίγοι. Είναι που θέλω το ανεκπλήρωτο που δεν προκειται να 'ρθεί ποτέ. Έτσι τρέφεται η μαύρη τρύπα και μεγαλώνει. Γιατί το να ζω καταστάσεις λειψές δεν με ευχαριστεί πια. Δεν αρέσκομαι σε φτηνά ραντεβού και σε ρηχούς συντρόφους. Ψάχνω αυτό που θα με ανεβάσει ψηλά, εκεί που λίγοι φτάνουν και ξέρω πως αυτό είναι αν όχι ακατόρθωτο το λιγότερο σπάνιο και δυσεύρετο.... Δεν αισθάνομαι και πολύ καλά τις τελευταίες ημέρες. Γενικά είμαι σε αποσύνθεση. Με τη βία ζω.... Απλά υπάρχω. Είμαι μπλεγμένη μέσα σε ένα δίχτυ και δεν ξέρω πώς να ξεμπλεχτώ, δεν υπάρχει τρόπος προς το παρόν.... Ασφυκτυώ και περιμένω, κάνω τα απαραίτητα και περιμένω.... Τίποτα παραπάνω δεν είμαι ικανή να κάνω. Έτσι περιμένω, δεν μπορεί, θα 'ρθει μια μέρα που θα μπορέσω να πω ότι σήμερα αναπνέω εύκολα, σήμερα όλα μοιάζουν με γιορτή, σήμερα είμαι πραγματικά καλά.... Θα 'ρθει, δεν μπορεί, θα 'ρθει....

Κούραση γενικώς....

Με έχει κουράσει η ανοησία γενικώς. Μ' έχουν κουράσει οι τσακωμοί και οι σκοτωμοί. Τελικά ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει κανείς την ηρεμία του είναι ή να γίνει εντελώς αναίσθητος ή να απέχει από όλους κι από όλα. Εύκολο να γίνεις αναίσθητος δεν είναι, αν μέσα σου κατοικεί η ευαισθησία. Να απέχεις από όλους και όλα δε γίνεται γιατί αυτό πάλι φέρνει πλήρη αποξένωση και μαρασμό. Άλλες λύσεις είναι να βλέπεις τα όσα διαδραματίζονται και να γελάς, να μη βλέπεις καθόλου, ή κατά πως λέμε για τα αυτιά από το ένα να μπαίνει κι από το άλλο να βγαίνει.... Με έχει κουράσει κι ο άκρατος εγωϊσμός. Το αυτό που λέω εγώ είναι το σωστό κι αυτό που λέτε εσείς δεν αξίζει μία. Είμαι παντογνώστης και πρέπει να με προσκυνήσετε!!! Κούραση πολλή..... να προσπαθείς να εξηγήσεις γιατί κάποια πράγματα δεν χρειάζεται καν να τα αναφέρουμε ή να τα υποδεικνύουμε σε κανένα.... Να γίνουν όλοι όπως θέλουμε εμείς να είναι, λίγο δύσκολο. Να προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους σύμφωνα με το πως εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να είναι, ανοησία μεγάλη. Ποιός ο λόγος να ασχολούμεθα με ανοησίες; Ποιός ο λόγος να αλλάξουμε τον οποιονδήποτε;; Ας είναι ο καθένας όπως γουστάρει! Ας επιλέγουμε να βρισκόμαστε κοντά σε αυτούς που είναι πλησιέστερα στα δικά μας γούστα κι ας αφήσουμε τους άλλους ήσυχους στον κόσμο τους. Τι απρόσωπα και τι με πρόσωπα.... Το ίδιο και το αυτό είναι!!! Οι ίδιες ανοησίες, οι ίδιοι τσακωμοί, τα ίδια βαριά λόγια, ο ίδιος εγωϊσμός. Όλα ίδια κι απαράλλαχτα. Κουραστικά μέχρι σημείου τελικής πτώσης. Κουράστηκα να λέω τα ίδια και τα ίδια. Κουράστηκα να προσπαθώ να στρώσω τα στραβά γύρω μου. Κουράστηκα γενικώς. Μήπως πρέπει να πάρω καμιά άδεια;;;;

Η μέρα σήμερα κουραστική...

Πώς έφυγε η μέρα ούτε που το κατάλαβα.... Με κούρασε όμως γιατί ήταν αγχωτική. Ο καιρός γύρισε ξαφνικά, η θερμοκρασία έπεσε και έξω αυτή τη στιγμή μοιάζει να είναι έτοιμος ο ουρανός να χιονίσει. Εγώ προσπαθώ να ηρεμήσω χαζεύοντας τα ηλιοβασιλέματα που τράβηξα με το κινητό πριν νυχτώσει. Πόση ηρεμία μου φέρνει η ομορφιά της φύσης! Πόσο λατρεύω αυτόν τον πλανήτη τελικά.... Μέσα σε όλα τα άσχημα που προκαλούν οι άνθρωποι, ένα ηλιοβασίλεμα φτάνει για να γαληνέψει η ψυχούλα και να θαυμάσει το μεγαλείο της τέχνης του Θείου.... Άλλη μια βδομάδα τελειώνει. Περνούν οι μέρες σα νερό που τρέχει, κυλάει και χάνεται στο χώμα.... Περνάει κι η ζωή μας χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Έρχεται η στιγμή που λες "μα πότε έφτασα εγώ στα 35" ή σε οποιαδήποτε άλλη ηλικία. Προσπαθείς να καταλάβεις πως είναι δυνατόν να έχουν περάσει τόσα χρόνια κι εσύ να νομίζεις πως πέρασε μόνο ένας μήνας.... Αχόρταγος και αδηφάγος ο γήϊνος χρόνος. Τίποτε δεν αφήνει να μείνει όπως ξεκίνησε, νέο και λαμπερό. Η φθορά του ανεπανόρθωτη. Μα..... έχουμε και "ψυχή" που δεν υπόκειται στου χρόνου τη νομοθεσία.... Έτσι λέω εγώ τουλάχιστον. Καλησπέρα μας!

Μου λείπεις.... νιάουυυυυ

Μου λείπεις ήδη μικρή μου Λου...
αυτή η φατσούλα αφιερωμένη
σε σένα για να χαμογελάς
όταν τη βλέπεις....
Είμαι σίγουρη ότι θα τη δεις...
Μάκια!!!!!

Ένα τσουβάλι για όλους;;;

Καλό μας μήνα!!!! Προβληματισμούς και σκέψεις γέμισε η μέρα.....

Είμαστε μοναδικοί ο καθένας με τον τρόπο του, μα και τόσο ίδιοι καταβάθος... άνθρωποι όλοι μας μα στο ίδιο τσουβάλι δε χωράμε, αλίμονο αν χωρούσαμε!!!! Είμαι πολύ προβληματισμένη γενικά, σχετικά με το πως αντιλαμβάνεται ο καθένας τις λέξεις φιλία, έρωτας, οίκτος, κατανόηση και άλλες πολλές καθημερινές λέξεις, που ο καθένας μας τους δίνει τη σημασία που τον βολεύει ή αυτήν που έμαθε μεγαλώνοντας. Σε ένα τσουβάλι, αυτό των ανθρώπων θα μας βάλω όλους αλλά θα φτιάξω κι άλλα ξεχωριστά τσουβαλάκια για να κρύψω μέσα αυτούς που στην ουσία ομοιάζουν. Πολλοί λένε πως το διαδίκτυο είναι απρόσωπο, πως εδώ μέσα δεν μπορεί κανείς να βρει αξιόλογους ανθρώπους που αξίζει να τους κάνει φίλους, πως όλοι είναι ψεύτικοι και κάτι ζητάνε να πάρουν, πως εκμεταλεύονται γενικά την ανωνυμία και κάνουν όλα αυτά που δεν τολμάνε να κάνουν στην "real" ζωή τους. Εν μέρει έχουν δίκιο, αλλά εγώ πιστεύω πως ο χαρακτήρας του ανθρώπου δεν εξαφανίζεται είτε είναι έξω είτε είναι εδώ μέσα. Αργά η γρήγορα ο ψεύτικος άνθρωπος θα φανεί, τουλάχιστον σε αυτόν που έχει μια Α ικανότητα αντίληψης. Και ο αληθινός φαίνεται επίσης γιατί πραγματοποιεί αυτά που υπόσχεται και είναι στην τελική αυτό που δηλώνει. Μέσα εδώ γνώρισα ανθρώπους και ανθρώπους. Αληθινούς και ψεύτικους, καλούς και κακούς, όμορφους και άσχημους. Ποτέ μου όμως δεν τους έβαλα σε ένα τσουβάλι λέγοντας ότι είναι όλοι ψεύτες ή όλοι κακοί κτλ κτλ. Και ποτέ δεν άφησα τίποτε και κανένα να με επηρρεάσει σχετικά με το τι άποψη θα διαμορφώσω για το κάθε τι και για τον καθένα. Έχω μάθει να ανακαλύπτω μόνη μου τους ανθρώπους, και να πληρώνω τα σπασμένα αν υπάρξουν. Η ευαισθησία και η καλοσύνη βρίσκεται παντού. Αν ο άνθρωπος είναι από καλή "πάστα" όπου και να βρεθεί θα είναι καλός. Αν είναι ιδιόρυθμος, θα είναι παντού. Δεν μπορώ να ζω σε ένα κόσμο καχύποπτο που όλους τους βλέπει εχθρούς και ψεύτες. Έστω κι αν στο δρόμο μου συναντώ πολλούς από αυτούς, έστω κι αν πικραίνομαι, θα δίνω πάντα ευκαιρίες στους ανθρώπους να μου αποκαλύψουν τον καλό τους εαυτό. Είναι μια πρόκληση για μένα να καταφέρω να βγάλω το καλό και τις ευαίσθητες πλευρές των ανθρώπων. Τους αγαπώ γι' αυτό που είναι, με τα ελαττώματά τους και με τις αρετές τους, άλλωστε είμαι κι εγώ μια από αυτούς με τα ελαττώματά μου και τα καλά μου στοιχεία, πολλές φορές είμαι στρίγγλα, άλλες είμαι γκρινιάρα και ανυπόφορη, δεν είμαι τέλεια!!! Είμαι υπομονετική και δεν υποψιάζομαι κανένα εξ αρχής. Αν στην πορεία αποδειχθεί πως κάποιος ήταν ψεύτικος δεν θα σκάσω! Θα προχωρήσω αδιαφορώντας. Κανείς και τίποτε δεν αξίζει ένα δάκρυ μου αν μου φέρθηκε με δόλο. Πάντα θα είμαι δίκαιη και θα ξεχωρίζω τα τσουβαλάκια μου. Και το σημαντικό, θα προσπαθώ να μπαίνω στη θέση του άλλου για να τον καταλάβω όσο μπορώ. Θα κρατήσω αυτούς που συμπαθώ και αγαπώ κοντά μου, δεν θα τους εγκαταλείψω παρά μόνον αν αυτό είναι η επιθυμία τους. Δεν αγαπώ πολλούς ανθρώπους.... αυτούς όμως που αγαπώ τους θέλω δίπλα μου. Με όποιον τρόπο μπορώ να τους έχω. Βλέπεις έμαθα να εκτιμώ το ελάχιστο καλό και να κερδίζω από αυτό. Πραγματικά θα μου λείψει μια "φίλη" που "μιλούσαμε" σχεδόν κάθε μέρα. Δεν είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε από κοντά, οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Παρ' όλ' αυτά δίνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου πως κάποια μέρα θα τη συναντήσω, θα της δώσω ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο και μια αγκαλιά, θα την κοιτάξω στα μάτια και δεν θα χρειαστεί να της πω τίποτα.... ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ. Καλημέρες μας....