Ο Αετός

Είχες ξεχάσει πως είναι να τραγουδάς
Ξέχασες να νοιώθεις τους χτύπους της καρδιάς
Είχες μπει μέσα στο λάκκο το βαθύ...
Μικρή μου γλυκιά, τρομαγμένη ψυχή.

Οι μέρες περάσαν, τα χρόνια ομίχλη
Θυμάσαι πως είναι η ξάπλα στο γρασίδι
Θυμάσαι το άρωμα, της χλόης τη δροσιά
Ξέχασες όμως ν’ αγαπάς με χαρά.

Ταξίδια μακρινά όσα κι αν κάνεις...
Στα μάτια σου πάντα θα μένει η βροχή.
Θα μένει η πλημμύρα, θα μένει ο πνιγμός..
Μα κάποτε θα ‘ρθει ο τρανός αετός.

Αγέροχα μάτια, και όψη επιβλητική.
Να βλέπεις με δέος, να ζεις με ορμή.
Ν’ ανοίξεις με θάρρος ξανά τα φτερά σου!
Να πεις στην αγάπη θα πιω στην υγεία σου!

Σεβντάς...

Με αφορμή ένα παλιό ρεμπέτικο τραγούδι αγνώστου...

Είν' ο σεβντάς μου δίκοπος που δε την ανταμώνω,

μαχαίρι παίρνω και τρυπώ και την καρδιά μου τη χτυπώ

και την καρδιά ματώνω.

Η αγάπη μου ήτανε γραφτό μόνο μου να μ' αφήσει,

κι ότι πολύ αγάπησα και μ' ήλιο το ζωγράφισα

στον ποταμό να ρίξει.

Σ' αγάπησα και σ' αγαπώ και ακριβά πληρώνω

και έχω μέγα το σεβντά στα στήθια μου και λιώνω.

Σ' αγάπησα και σ' αγαπώ και όσα κι αν ξεχάσεις

τα φλογερά μου τα φιλιά στη στάχτη κι αν τα θάψεις

ένα ποτέ δε θα χαθεί ευθέως στο δηλώνω

πως την αγάπη μου για σε ποτέ δε μετανοιώνω.

Η μοναξιά με σκλάβωσε και καίει με ως τα βάθη

τα χάδια όλα της πονούν, με λιώνουν κάτω με χτυπούν

τρυπάνε σαν αγκάθι.

Είναι η μοίρα άπονη εμένα που με βρήκε

και η καρδιά μου ούρλιαξε, μέσα στο βούρκο βούλιαξε

μέσα στο βούρκο μπήκε.

Αφιερωμένο στον Γιώργο...
που ήταν η αφορμή, με το παλιό ρεμπέτικο που μου έδειξε, να το γράψω.

2008

Έφυγε για άλλη μια φορά η χρονιά σύμφωνα με τις κοινώς αποδεκτές μετρήσεις... Λέμε χρόνια πολλά, δίνουμε ευχές σε όλους, μας δίνουν ευχές και πάει λέγοντας. Μόνο που τελικά κάθε χρόνος που έρχεται αντί να φέρνει όλα αυτά που ευχόμαστε όλοι μας, μας πάει κόντρα και φέρνει μόνο τα αντίθετα.... Μήπως τελικά οι ευχές μας είναι πλαστικές; Μια συνήθεια να 'χαμε να λέγαμε; Μήπως τελικά είμαστε ανήμποροι να αλλάξουμε το μέλλον.... Μήπως έχουμε εθιστεί στη συνήθεια και αφηνόμαστε χωρίς μάχη σε ένα μέλλον προδιαγεγραμμένο από αυτούς που κρατούν τα ηνία του πλανήτη;
Θα 'πρεπε να είμαι χαρούμενη σήμερα; Θα 'πρεπε να χαμογελώ και να γλεντώ την νέα χρονιά; Ίσως να έπρεπε. Μα έχω μια απέχθεια προς τα "πρέπει"
Καλή χρονιά! Έτσι απλά, γνωρίζοντας καταβάθος πως θα είναι ίδια και χειρότερη με αυτήν που πέρασε....