Όταν τα ουρλιαχτά σταματούν...
Κι η φύση ανθίζει τα λουλούδια
κι ο αέρας μοσχοβολά ρίγανη και δυόσμο,
τότε σηκώνω τα χέρια μου ψηλά
σαν ικεσία στους θεούς του κόσμου,
κλείνω τα μάτια μου απαλά
βαθαίνει η ανάσα
κι ευτυχισμένη αναφωνώ:
ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ Η ΖΩΗ
Έσκυψες πάνω μου το δάκρυ να σκουπίσεις
Κι έκαψε η πίκρα όπου μ’ ακούμπησε το χέρι
Πάνω ψηλά φτερούγισε ένα άσπρο περιστέρι
Άφησες δίπλα μου την αύρα σου με γλύκα
Ρίγησε άθελα η καρδιά μου σα πεταλουδάκι
Μα ακόμα φτύνω από το στόμα το φαρμάκι
Μέσα στα μάτια με κοιτάς, άραγε βλέπεις...
Μαύρες σκιές, τείχη και σκοτεινά ποτάμια
Μπορεί ένα φιλί να εξαφανίσει αυτή τη Λάμια;
Άφησα πίσω μου ότι αγαπώ.
Άφησα τον εαυτό μου.
Την όψη μου τη γνώριμη.
Έγινα σκιά.
Έγινα δάκρυ.
Έγινα ντροπή.
Δε βγαίνω έξω θα τρυπηθώ.
Δεν κουνιέμαι θα ματώσω.
Όχι το κόκκινο δεν ήταν ποτέ
το αγαπημένο μου χρώμα.
Όχι άλλο κόκκινο!
Μέσα στην προσποιητή μου ανεμελιά
κουρνιάζω και περιμένω...
Μια αλλαγή.
Μια κίνηση.
Έστω έναν σωστό θάνατο επιτέλους!
Σε σκέφτομαι.
Σ’ αγάπησα κι ας λέω όχι.
Κι ας είναι η οργή μου φρέσκια ακόμα.
Σ’ αγάπησα κι ας λέω όχι.
Τα συρματοπλέγματα δεν είναι blanco.
Και πώς έγινε διάολε ν’ αγαπήσω
Έναν ψεύτη βρομερό!
Πώς οργή μου μαύρη, πώς!
Έτσι τα πλέκεις εσύ τα σύρματα
με τα αγκάθια μια ζωή...
Κι ας λες το κόκκινο πως δε σ’ αρέσει.
Τρυπιέσαι μόνη σου
μετά κάθεσαι και κλαις.
Δεν ξεγελιέται πια η μοίρα.
Δεν ξεγελιέται η ζωή.
Μόνη γελασμένη...
Εσύ...
