Και πάλι απ' την αρχή....

Κρυώνω...
Ο χειμώνας επιβάλλει τη θέλησή του βίαια.
Απομονώνω...
Τις αισθήσεις μου πέρα από τα γνωστά και τετριμμένα.
Λαβώνω...
Της ώριμης αλήθειας την ύπαρξη.
Ξέρω...
Τώρα πια πως όλα θα γίνουν όπως έλεγα.
Φεύγω...
Δεν δύναμαι να μείνω και να τροφοδοτώ λειψές ζωές.
Επιστρέφω...
Στων βαθύτερων στεναγμών μου την ανάσταση.
Ανεβάζω....
Της μοναξιάς μου την παράσταση πρεμιέρα σε επανάληψη.
Πρωταγωνιστώ...
Στο ίδιο έργο με διαφορετικό κοστούμι και άλλο μακιγιάζ.
Κλείνω....
Την αυλαία της χιλιοπαιγμένης τραγωδίας.
Ανασαίνω...
Της ώριμης σκέψης την ευωδιά.
Γελάω....
Με των "μικρών" ανθρώπων την τρομάρα.
Θλίβομαι...
Με της μισής ζωής τις προσταγές.
Ζω....Ζω....
Πεθαίνω....Πεθαίνω....
Και πάλι απ' την αρχή....

Η γωνιά του ονείρου...

Αναζητώ μια γωνιά σ' ετούτο τον πλανήτη

να φτιάξω ένα όνειρο χρώμα να μη του λείπει

να μη του λείπουν άνθρωποι, χαμόγελα, γιορτές

να είναι όμορφο πολύ γεμάτο ζαβολιές.

Στην κρύπτη του να κρύψω δικούς μου θησαυρούς

και όλα όσα αγάπησα, πόνους και σπαραγμούς.

Για φύλακα να βάλω στρατιώτη φοβερό

να μπαίνουν όσοι έχουν την τόλμη του "μπορώ"

.Και όποιος καταφέρει στην κρύπτη μου να μπει

να είναι σίγουρος πολύ και να μη θέ να βγει.

Να μείνει εκεί μέσα που δεν έχει ψεγάδια

με τα γλυκά και όμορφα του έρωτα τα χάδια.

Το όνειρό μου είναι, απλό κι αληθινό

και δε φοβάται θάλασσες ούτε και ουρανό.

Φτερά μεγάλα έχει και τόλμη περισσή

να φτάσει ως εκεί ψηλά που ζούνε οι Θεοί.

Κι αν τύχει και τους φτάσει, ανθρώπους θα ξεχάσει

δε θα θυμάται τίποτε θα θέλει να με χάσει.

Θα θέλει να μ' αφήσει εδώ κάτω στη γη

να τραγουδώ στον ουρανό, στ' αστέρια, στη βροχή.

Μια γωνίτσα θέλω εγώ, να φτιάξω ένα σπίτι

να 'ναι από χώμα και πηλό τζάκι να μη του λείπει.

Και όταν χειμωνιάζει, επάνω στη φωτιά

να ψήνω της αγάπης μου τα κάστανα γλυκά.

Να ψήνω και ψωμάκι που θα 'χω ζυμωτό

να σπέρνω και τα λάχανα στον κήπο το μικρό.

Τα φύλλα να μαζεύω που πέφτουν απ' τα δένδρα

να κάνω κι ένα κιόσκι να κάθομαι αφέντρα.

Αυτή μου η γωνίτσα στο χώμα που πατώ

είναι εδώ κοντά μου και την πολυαγαπώ,

τη ζω κάθε μου μέρα και φεύγει ο καιρός

κι ο έξω κόσμος φαίνεται πολύ πολύ μικρός!

Παραδομένη σ' ένα υγρό σκοτάδι....

Κοιτάω παραδομένη ένα σκοτάδι
Ένα σκοτάδι που φέγγει μες στα μάτια μου
Πικρό αντάμωμα παλιών αλλοτινών δαιμόνων
Φρικτό.
Μπαίνω αφημένη σε ένα σκοτάδι
Ένα σκοτάδι υγρό και πηχτό πάνω μου κολλημένο
Της απομόνωσης η βρόμα και η μούχλα γύρω
Βρομερό.
Οι ήλιοι μου μ’ αφήσανε να έρπω στα υπόγεια δοσμένη
Μια άστοργη ηλίθια κραυγή να βγαίνει από μέσα μου
Κι εγώ να λείπω όπως πάντα απ’ τη γιορτή
Του έρωτα.
Μαύροι κουκουλοφόροι και φωνές τραχιές με κυνηγάνε
Έτσι όπως τρέχω πίσω μου δεν κοιτάζω αηδιάζω πια
Γλιστράνε τα σοκάκια και οι δρόμοι έχουν λάσπες
Βούρκος.
Κι όταν οι άναρθρες κραυγές των άλλων λαβωμένων κάτω
Αντηχήσουν και φτάσουν στα πονεμένα μου αφτιά εγώ
Κοιτώ τριγύρω αλαφιασμένη να δω τα γνώριμα, τα πονεμένα
Ασφυξία.
Κανείς δε μοιάζει με κανένα κι όμως οι πόνοι φαίνονται
Τα δάκρυα τρέχουν, το σώμα γέρνει, η ψυχή ματώνει
Εκεί κάτω στο υγρό σκοτάδι της ανεκπλήρωτης κραυγής
Έρωτας μαύρος της άστοργης αλήθειας

Φρικτό.
Βρομερό.
Του έρωτα ο βούρκος
Ασφυξία.
Έρωτας μαύρος.
Της άστοργης αλήθειας
Η κραυγή...