Καλοκαίριασε!!!

Καλοκαίριασε κι έχω ξεσηκωθεί γενικώς!!! Υπέροχες μέρες με ζεστό ήλιο και μοσχοβολιές τριγύρω από τα λουλούδια! Πόσο μ' αρέσει αυτό το κλίμα!!! Μακάρι να είχαμε πάντα Άνοιξη... Είμαι χαμογελαστή και νοιώθω όμορφα!!!

Εγώ κι εσύ....

Γέμισαν σύννεφα τα μάτια σου

κι εγώ δεν είδα...

τι κρύβεις μέσα στην ψυχή σα φυλαχτό...

αιώνες σκέπασαν των ονομάτων τις αλήθειες

και τις μικρές χαρές τις γκρέμισαν οι μύθοι.

Μα εκεί στα κρυφά που λούζεσαι

θα ρθώ ένα πρωί και θα βουτήξω...

με το άρωμά σου ένα θα γενώ

και τις βροχές θα κάνω ένα

με τα ρυάκια και τις λίμνες

της αέναης πορείας των ουράνιων σωμάτων...

Εγώ κι εσύ,

εγώ κι εσύ χωρίς καμιά νεφέλη....

με μόνη βροχή...

αυτήν που ο ιδρώτας μας

θα στάζει....

Αρνητής του εαυτού...

Μισή ζωή ζεις και χαμογελάς στημένα

αυτό που λες ζωή

είναι η θηλιά σου η σφιχτή

πνίγεσαι μέρα τη μέρα,

λεπτό το λεπτό

κι όμως...

δε λες φεύγω από δω!

Συνήθεια η δερμάτινη λωρίδα

κι ο πόνος είναι ηδονικός

Μα η μέρα του πνιγμού σαν πλησιάσει...

Κανείς δε θα είναι εκεί

για να σε κλάψει...

και θα πεθάνεις μοναχός....

Δεν είναι για απάρνηση καλέ μου....

ο εαυτός....

----------------

Με αφορμή τον Μάριο.... Αφιερωμένο....

Το παγώνι.....

Ρινίσματα ήλιου...

σταγόνες νύχτας...

αυγής δροσιά...

και ένα παγώνι...

με χρωματιστή ουρά

να φουσκώνει...

να κορδώνεται...

να σου θυμίζει

ο έρωτας είναι γιορτή

και χρώματα γεμάτος.

Κι εσύ στο γκρίζο

βούτηξες ως το λαιμό

κι άχρωμα όλα τα βλέπεις.

Γιατί;;;;

Το στόμα της αλήθειας.... Με αφορμή μια μουσική....

Το στόμα της αλήθειας
Πόσα κεριά θα κάψει
Κι η νύχτα βγαίνει νικημένη...

Το φωτοστέφανο της αγιοσύνης σου
Καμένο από της γης το ψέμα.

Το στόμα της αλήθειας
Πόσες καρδιές θα λάμψει
Κι ο ουρανός στέκει γαλάζιος....

Της μοίρας σου τα μιλημένα
Για λίγο νικημένα, περιμένεις...

Το στόμα της αλήθειας
Πόσες βροχές θα ρίξει
Ξέπλυμα της ανομίας.

Τα όνειρα φωνάζουν δυνατά
Εδώ είμαστε, πότε θα ‘ρθεις....

Το στόμα της αλήθειας
Δυόσμο και ρίγανη μυρίζει
Πίκρα και γλύκα αναβλύζει
Θα το φιλήσεις ή θα χαθείς;

Μεγάλη Πέμπτη...

Η συγκίνηση είναι φανερή.... Το συναίσθημα γνωστό όπως κάθε χρονιά τέτοια μέρα... Εγώ αδιάφορη. Όλες οι μέρες είναι ίδιες λεω και ξαναλέω.... Όχι άλλα δάκρυα, όχι άλλες κηδείες... έστω κι αν είναι συμβολικά όλα αυτά. Ναι, μα συμβολική είναι και η Ανάσταση κι αυτήν θα τη χαρούμε δεόντος.... Όλα ίδια.... Κι εγώ αδιάφορη. Και να σκεφτείς πως με βαφτήσανε Αναστασία..... Όλα ίδια... λες και έχω αλλάξει πλανήτη, λες και δε ζω εδώ ανάμεσά σας.... Αλήθεια.... ζω ανάμεσά σας;;;; κι αν όχι, τότε πού ζω;; Πάντως... ΖΩ.

"Σήμερον κρεμάται επί ξύλου" .... όπως κάθε καλός άνθρωπος "κρεμάται" γενικώς!

Με αφορμή μια "κόχη"

Στις κόγχες των ματιών σου

ταξίδεψαν δυό δάκρυα...

κι αλμύρισε στα μάγουλα η χαρά...

και τώρα μου μιλάς

για όνειρα και χρυσαυγές...

κι εγώ ξενιτεμένος....

περιμένω την ώρα του γυρισμού....

________________________________________

--------------------

Είχα καιρό να φανώ... Είναι καμιά φορά οι μέρες άδειες και κενές και δεν υπάρχει διάθεση για τίποτα πέραν των καθημερινών απαράιτητων ενεργειών. Ίσως περνάω μια φάση καταθλιπτική... Άλλωστε έχει γίνει συνήθεια η κενότης, ίσως οικειοθελώς, άλλες φορές πάλι αθέλητα.... Θα περάσει κι αυτό όπως τόσα άλλα... Καλό μήνα και Καλή Ανάσταση....

Έτσι απλά ένα βράδυ....

Γέμισαν σύννεφα τα μάτια σου

κι εγώ δεν είδα τι κρύβεις μέσα στην ψυχή σα φυλαχτό,

αιώνες σκέπασαν των ονομάτων τις αλήθειες

και τις μικρές χαρές τις γκρέμισαν οι μύθοι.

Μα εκεί στα κρυφά που λούζεσαι

θα ρθώ ένα πρωί και θα βουτήξω...

με το άρωμά σου ένα θα γενώ

και τις βροχές θα κάνω ένα

με τα ρυάκια και τις λίμνες

της αέναης πορείας των ουράνιων σωμάτων...

Εγώ κι εσύ, εγώ κι εσύ χωρίς καμιά νεφέλη....

με μόνη βροχή αυτήν που ο ιδρώτας μας θα στάζει....