Έχω στο νου μου το δρόμο...
Το δρόμο που θα με φέρει κοντά...
Κοντά σου.
Έχω στα αυτιά μου τα τραγούδια...
Αυτά που τραγουδούσα τα καλοκαίρια...
Όταν σε αναζητούσα.
Μη φύγεις.
Ο δρόμος ανοίγει.
Μείνε.
Ο προορισμός είσαι εσύ.
Το τέρμα είμαι εγώ.
Μη φοβάσαι.
Είσαι η εικόνα της προσμονής μου.
Είσαι αυτός που μ’ αγαπούσε
πριν ακόμα γεννηθώ.
Είσαι αυτός που με ξέρει...
Μη φοβηθείς.
Θα ‘ρθω. Θα ‘ρθω.
Άργησες....
Άργησα...
Ο δρόμος άνοιξε....
Θα Έρθω.
Τα μύρια όνειρα που ‘χαμε κάνει σα παιδιά
Όλα τσακίστηκαν στου χρόνου το γκρεμό
Μα εγώ απόμεινα «μικρή» εδώ να ζω
Όλα τα θρύψαλα να βάλω στη σειρά
Του πόνου αυτού το δάκρυ το στεγνό
Ίχνη αλμύρας το προδίδουν κάθε μέρα
Μα της αγάπης μου πυρακτωμένη η σφαίρα
Χτυπάει και σε βρίσκει στο ψαχνό
Όσο φοβάσαι τόσο μόνος σου θα ζεις
Όσο φοβάμαι τόσο η νύχτα θα με πνίγει
Λευκή κλωστή από μετάξι με τυλίγει
Με τρυφεράδα να σε ντύσω να χαρείς
Ότι να πεις, και ότι κάνεις είναι γραμμένο
Μες στα κιτάπια κάποιου ατίθασου θεού
Θέλει να ρθείς, να κατακτήσεις μου το νου
Μ’ αστέρια, ήλιους και φεγγάρια θα προσμένω
