Πικρός Καφές....

Θα ξημερώσει ο Θεός πάλι τη μέρα
κι εγώ την πλήξη μου θα πιώ και την ανία
πικρό καφέ....

Έτσι αγναντεύοντας τη φύση την αγία,
που μόνο δαύτη με κρατάει στη ζωή,
σα κόσμημα που στέκει, σα στολίδι,
που είναι όμορφη, με χρώματα πολλά
και δίνει απλόχερα τα δώρα της παντού.

Γι’ αυτήν ακόμα είμ’ εδώ και περιμένω....
Πότε θα ‘ρθει της μοίρας το λησμονημένο τρένο,
Το τελευταίο μου ταξίδι για να κάνω
μήπως γλυκάνω
τούτη την πίκρα που αιώνες την αντέχω.

Φεγγάρι κι Υγρασία....

Έτσι όπως βλέπω το φεγγάρι να σωπαίνει
μεσ’ στου ουρανού την αγκαλιά την υγρασία....
Ποια ικεσία,
Να βγει από τα μάτια και να πέσει
σε κάποιου άγνωστου θεού το μαξιλάρι...
Έτσι σα χάρη,
Για να γενεί το μυστικό της ύπαρξής μου ορατό,
σαν ένας πάπυρος με γράμματα μεγάλα....
Να δω μια στάλα,
Τι περιμένει τόσα χρόνια η ψυχή μου
και ποιο θα είν’ το ριζικό μου το στερνό....
Πόσο θα ζω,
Χωρίς σκοπό και δίχως όραμα δοσμένη
σε μιάν αέναη καθ’ όλα ήρεμη ζωή...
Μήπως δε ‘ρθει,
Εκείνη η δίνη που βαθειά της θα πνιγώ,
που μέσα εκεί τον εαυτό μου θα γνωρίσω...
και θα γυρίσω,
Πίσω στο αύριο λουσμένη ήλιου φως....
αναδυόμενη απ’ το βάθος ναυαγός....

Αυξημένη υγρασία.... Σκουριά στον εγκέφαλο....

Ο καιρός πάει κατά διαόλου, οι άνθρωποι πάνε κατά διαόλου, οι οικονομίες οδεύουν επίσης κατα κει μεριά κι εγώ αναμένω τις εξελίξεις..... Οι σκοπιανοί έχουν ξεσαλώσει, θηρία σε κλουβιά έτοιμα μόλις βρούνε τρύπα ανοιχτή να κατασπαράξουν αιώνων ιστορία και ότι βρεθεί μπροστά τους. Κυκλώνες χτυπάνε τη χώρα των Εσπερίδων συχνά πυκνά, πυρκαγιές, σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί!!!! Κι εγώ θυμάμαι παιδάκι να διαβάζω τα περί συντέλειας του κόσμου..... Θυμάμαι έφηβη να διαβάζω -και να μην ασχολούμαι με γκομενιλίκια- για τις προφητείες του ενός και του άλλου..... Χρόνια να αναμένω τα σημάδια -που ήρθανε και κανείς δεν ξυπνάει από το λήθαργο. Συνωμοσιολάγνα, γραφική, ρατσίστρια, φασίστρια κι ένα κάρο μαλακίες για να με περιγράψουν. Σε λίγο καιρό.... όλοι αυτοί θα τρέχουν να σωθούν και να κρυφτούν..... σα φοβισμένα σκυλιά -τι φταίνε τα σκυλάκια..... Άκουσα προσεκτικά τα λόγια ενός "φίλου" και προβληματίστηκα.... "Μαύρο χειμώνα" θα περάσετε..... σαν την Πυθία -πανάθεμά σε- άντε τώρα εγώ να τα βάλω στη σειρά, όλα αυτά που περίμενα τόσα χρόνια και ήξερα ότι θα συμβούν.... Και το κακό είναι πως οκ εγώ και μερικοί είμαστε έτοιμοι από καιρό για τα επερχόμενα γεγονότα στον έρμο αυτό πλανήτη.... δεν θα πανικοβληθούμε, θα προετοιμαστούμε όσο μας παίρνει.... η ανθρωπότης ολάκερη που κοιμάται και είναι βυθισμένη σε λήθαργο..... Δε θέλω να σκέφτομαι τον πανικό που θα επικρατήσει.... γιατί οι άνθρωποι είμαστε γελοία μικρά πλάσματα -άξια βεβαίως της μοίρας μας τις περισσότερες φορές.....

Αν σας πω να αρχίσετε να αποθηκεύετε ξηρά τροφή και ότι άλλο χρειάζεται για να επιβιώσει κανείς σε "δύκολες καταστάσεις" θα με ακούσετε;;; Θα πανικοβληθείτε;;;; Θα γελάσετε και θα με πείτε τρελή;;; Όπως και να έχει, εγώ σας το λέω!!!!!! Κι ας βγώ ψεύτρα... θα είναι η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου αυτή η διάψευση!!!!!